[280] On ἄποιος ὕλη, as the universal ὑποκείμενον or οὐσία κοινὴ, see p. 100. Sext. Math. x. 312: ἐξ ἀποίου μὲν οὖν καὶ ἑνὸς σώματος τὴν τῶν ὅλων ὑπεστήσαντο γένεσιν οἱ Στωϊκοί. ἀρχὴ γὰρ τῶν ὄντων κατ’ αὐτούς ἐστιν ἡ ἄποιος ὕλη καὶ δι’ ὅλων τρεπτὴ, μεταβαλλούσης τε ταύτης γίνεται τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, πῦρ, κ.τ.λ. Plut. C. Not. 48, 2, p. 1085: ἡ ὕλη καθ’ αὑτὴν ἄλογος οὖσα καὶ ἄποιος. M. Aurel. xii. 30: μία οὐσία κοινὴ, κἂν διείργηται ἰδίως ποιοῖς σώματι μυρίοις. Diog. 137: τὰ δὴ τέτταρα στοιχεῖα εἶναι ὁμοῦ τὴν ἄποιον οὐσίαν τὴν ὕλην. [281] See p. 141, 2. [282] Plut. Sto. Rep. 43. See p. 105, 1. [283] See p. 105, 1 and 2; 127, 5; 128, 2. [284] Simpl. Cat. 67, ε (Schol. 74, a, 10): τὸ τοίνυν σχῆμα οἱ Στωϊκοὶ τὴν τάσιν παρέχεσθαι λέγουσιν, ὥσπερ τὴν μεταξὺ τῶν σημείων διάστασιν. διὸ καὶ εὐθεῖαν ὁρίζονται γραμμὴν τὴν εἰς ἄκρον τεταμένην. [285] Simpl. Cat. 68, ε: οἱ δὲ Στωϊκοὶ δύναμιν, ἢ μᾶλλον κίνησιν τὴν μανωτικὴν καὶ πυκνωτικὴν τίθενται, τὴν μὲν ἐπὶ τὰ ἔσω, τὴν δὲ ἐπὶ τὰ ἔξω· καὶ τὴν μὲν τοῦ εἶναι, τὴν δὲ τοῦ ποιὸν εἶναι νομίζουσιν αἰτίαν. Nemes. Nat. Hom. c. 2, p. 29: εἰ δὲ λέγοιεν, καθάπερ οἱ Στωϊκοὶ, τονικήν τινα εἶναι κίνησιν περὶ τὰ σώματα, εἰς τὸ ἔσω ἅμα καὶ εἰς τὸ ἔξω κινουμένην, καὶ τὴν μὲν εἰς τὸ ἔξω μεγεθῶν καὶ ποιότητων ἀποτελεστικὴν εἶναι, τὴν δὲ εἰς τὸ ἔσω ἑνώσεως καὶ οὐσίας. This remark is confirmed by what is quoted, p. 128, 2 from Censorinus, and by the language of Plutarch (Def. Orac. c. 28. Schl. p. 425), in reference to Chrysippus: πολλάκις εἰρηκὼς, ὅτι ταῖς εἰς τὸ αὑτῆς μέσον ἡ οὐσία καὶ ταῖς ἀπὸ τοῦ αὑτῆς μέσου διοικεῖται καὶ συνέχεται κινήσεσι. [286] Diog. vii. 134: δοκεῖ δ’ αὐτοῖς ἀρχὰς εἶναι τῶν ὅλων δύο, τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον. τὸ μὲν οὖν πάσχον εἶναι τὴν ἄποιον οὐσίαν τὴν ὕλην, τὸ δὲ ποιοῦν τὸν ἐν αὐτῇ λόγον τὸν θεόν. τοῦτον γὰρ ὄντα ἀΐδιον διὰ πάσης αὐτῆς δημιουργεῖν ἕκαστα. Such is the teaching of Zeno, Cleanthes, Chrysippus, Archedemus, and Posidonius. Sext. Math. ix. 11: οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς δύο λέγοντες ἀρχὰς, θεὸν καὶ ἄποιον ὕλην, τὸν μὲν θεὸν ποιεῖν ὑπειλήφασι, τὴν δὲ ὕλην πάσχειν τε καὶ τρέπεσθαι. Similarly Alex. Aph. De Mixt. 144; Achill. Tat. Isag. c. 3, 124, E; Plut. Pl. Phil. i. 3, 39; Stob. Ecl. i. 306; 322, according to the passage quoted, p. 101, 2, from Zeno respecting ὕλη: διὰ ταύτης δὲ διαθεῖν τὸν τοῦ παντὸς λόγον ὃν ἔνιοι εἱμαρμένην καλοῦσιν, οἷόνπερ ἐν τῇ γόνῃ τὸ σπέρμα. Sen. Ep. 65, 2: Dicunt, ut scis, Stoici nostri, duo esse in rerum natura, ex quibus omnia fiant: causam et materiam. Materia jacet iners, res ad omnia parata, cessatura si nemo moveat. Causa autem, i.e. ratio, materiam format et quocunque vult versat, ex illa varia opera producit. Esse ergo debet, unde fit aliquid, deinde a quo fiat. Hoc causa est, illud materia. Ibid. 23: Universa ex materia et ex Deo constant ... potentius autem est ac pretiosius quod facit, quod est Deus, quam materia patiens Dei.