Tum illa: "Cum haec," inquit, "ita sentias, paruam mihi restare operam puto ut felicitatis compos patriam sospes reuisas. Sed quae proposuimus intueamur. Nonne in beatitudine sufficientiam numerauimus deumque beatitudinem ipsam esse consensimus?" "Ita quidem." "Et ad mundum igitur," inquit, "regendum nullis extrinsecus adminiculis indigebit; alioquin si quo egeat, plenam sufficientiam non habebit." "Id," inquam, "ita est necessarium." "Per se igitur solum cuncta disponit." "Negari," inquam, "nequit." "Atqui deus ipsum bonum esse monstratus est." "Memini," inquam. "Per bonum igitur cuncta disponit, si quidem per se regit omnia quem bonum esse consensimus et hic est ueluti quidam clauus atque gubernaculum quo mundana machina stabilis atque incorrupta seruatur." "Vehementer assentior," inquam, "et id te paulo ante dicturam tenui licet suspicione prospexi." "Credo;" inquit, "iam enim ut arbitror uigilantius ad cernenda uera oculos deducis. Sed quod dicam non minus ad contuendum patet." "Quid?" inquam. "Cum deus," inquit, "omnia bonitatis clauo gubernare iure credatur eademque omnia sicuti docui ad bonum naturali intentione festinent, num dubitari potest quin uoluntaria regantur seque ad disponentis nutum ueluti conuenientia contemperataque rectori sponte conuertant?" "Ita," inquam, "necesse est; nec beatum regimen esse uideretur, si quidem detrectantium iugum foret, non obtemperantium salus." "Nihil est igitur quod naturam seruans deo contraire conetur." "Nihil," inquam. "Quod si conetur," ait, "num tandem proficiet quidquam aduersus eum quem iure beatitudinis potentissimum esse concessimus?" "Prorsus," inquam, "nihil ualeret." "Non est igitur aliquid quod summo huic bono uel uelit uel possit obsistere." "Non," inquam, "arbitror." "Est igitur summum," inquit, "bonum quod regit cuncta fortiter suauiterque disponit." Tum ego: "Quam," inquam, "me non modo ea quae conclusa est summa rationum, uerum multo magis haec ipsa quibus uteris uerba delectant, ut tandem aliquando stultitiam magna lacerantem sui pudeat."