releuatur?" "Quidni?" inquam. "Sed puniri improbos iustum, impunitos uero elabi iniquum esse manifestum est." "Quis id neget?" "Sed ne illud quidem," ait, "quisquam negabit bonum esse omne quod iustum est contraque quod iniustum est malum." Liquere, respondi.[151] "Habent igitur improbi, cum puniuntur, quidem boni aliquid adnexum poenam ipsam scilicet quae ratione iustitiae bona est, idemque cum supplicio carent, inest eis aliquid ulterius mali ipsa impunitas quam iniquitatis merito malum esse confessus es." "Negare non possum." "Multo igitur infeliciores improbi sunt iniusta impunitate donati quam iusta ultione puniti." Tum ego: "Ista quidem consequentia sunt eis quae paulo ante conclusa sunt. Sed quaeso," inquam, "te, nullane animarum supplicia post defunctum morte corpus relinquis?" "Et magna quidem," inquit, "quorum alia poenali acerbitate, alia uero purgatoria clementia exerceri puto. Sed nunc de his disserere consilium non est. Id uero hactenus egimus, ut quae indignissima tibi uidebatur malorum potestas eam nullam esse cognosceres quosque impunitos querebare, uideres numquam improbitatis suae carere suppliciis, licentiam quam cito finiri precabaris nec longam esse disceres infelicioremque fore, si diuturnior, infelicissimam uero, si esset aeterna; post haec miseriores esse improbos iniusta impunitate dimissos quam iusta ultione punitos. Cui sententiae consequens est ut tum demum grauioribus suppliciis urgeantur, cum impuniti esse creduntur." Tum ego: "Cum tuas," inquam, "rationes considero, nihil dici uerius puto. At si ad hominum iudicia reuertar, quis ille est cui haec non credenda modo sed saltem audienda uideantur?" "Ita est," inquit illa. "Nequeunt enim oculos tenebris assuetos ad lucem perspicuae ueritatis attollere, similesque auibus sunt quarum intuitum nox inluminat dies caecat. Dum enim non rerum ordinem, sed suos intuentur affectus, uel licentiam uel impunitatem scelerum putant esse felicem. Vide autem quid aeterna lex sanciat. Melioribus animum conformaueris, nihil opus est iudice praemium deferente tu te ipse excellentioribus addidisti. Studium ad peiora deflexeris, extra ne quaesieris ultorem. Tu te ipse in deteriora trusisti, ueluti si uicibus sordidam humum caelumque respicias, cunctis extra cessantibus ipsa cernendi ratione nunc caeno nunc sideribus interesse uidearis. At uulgus ista non respicit. Quid igitur? Hisne accedamus quos beluis similes esse monstrauimus? Quid si quis amisso penitus uisu ipsum etiam se habuisse obliuisceretur intuitum nihilque sibi ad humanam perfectionem deesse arbitraretur, num uidentes eadem caecos putaremus? Nam ne illud quidem adquiescent quod aeque ualidis rationum nititur firmamentis: infeliciores eos esse qui faciant quam qui patiantur iniuriam." "Vellem," inquam, "has ipsas audire rationes." "Omnem," inquit, "improbum num supplicio dignum negas?" "Minime." "Infelices uero esse qui sint improbi multipliciter liquet." "Ita," inquam. "Qui igitur supplicio