Taceo quod dixit civitates aedificari, cum urbes aedificentur non civitates; et “Byzantiam[267] provinciam.” Si tu es Constantinus, redde causam cur illum potissimum locum condendae urbi[268] delegeris. Quod enim alio te transferas post Romam traditam non tam congruum quam necessarium est. Nec te appelles imperatorem, qui Romam amisisti, et de nomine Romano, quod discerpis, pessime meritus es; nec regem, quod nemo ante te fecit; nisi ideo te regem appelles quia Romanus esse desiisti.[269] Sed affers causam sane honestam: “Quoniam ubi princeps sacerdotum et Christianae religionis caput constitutum est ab imperatore caelesti iustum non est ut illic imperator terrenus habeat potestatem.” O stultum David, stultum Salomonem, stultum Ezechiam, Iosiamque, et ceteros reges, stultos ac parum religiosos, qui in urbe Hierusalem cum summis sacerdotibus habitare sustinuerunt, nec tota illis urbe cesserunt! Plus sapit Constantinus triduo quam illi tota vita sapere potuerunt! Et “imperatorem caelestem” appellas, quia terrenum accepit imperium; nisi Deum intelligis,—nam ambigue loqueris,—a quo terrenum principatum sacerdotum super urbe Romana ceterisque locis constitutum esse mentiris. “Haec vero omnia, quae per hanc imperialem sacram[270] et per alia divalia decreta statuimus et firmamus,[271] usque in finem mundi illibata et inconcussa permanere decrevimus.” Modo terrenum te vocaveras, Constantine: nunc divum sacrumque vocas. Ad gentilitatem recidis, et plusquam gentilitatem. Deum te facis, et verba tua sacra, et decreta immortalia; nam mundo imperas ut tua iussa conservet “illibata et inconcussa.” Non cogitas quis tu es, modo e[272] sordidissimo impietatis caeno[273] lotus et vix perlotus? Cur non addebas; “Iota unum aut unus apex de privilegio hoc non praeteribit,[274] ut non magis pereat caelum et terra?” Regnum Saul a Deo electi ad filios non pervenit; regnum David in nepote discerptum est, et postea exstinctum. Et tu ad finem usque mundi regnum, quod tu sine Deo[275] tradis, permansurum tua auctoritate decernis? Quis etiam tam cito te docuit mundum esse periturum? Nam poetis, qui hoc etiam testantur, non puto te hoc tempore fidem habere. Ergo hoc tu non dixisses, sed alius tibi affinxit. Ceterum, qui tam magnifice superbeque locutus est, timere incipit, sibique diffidere, eoque obtestationibus agit: “Unde coram Deo vivo, qui nos regnare praecepit,[276] et coram terribili eius iudicio obtestamur[277] omnes nostros successores Imperatores vel cunctos optimates, satrapas etiam amplissimumque senatum et universum populum in universo orbe terrarum, nec non[278] et in posterum,[279] nulli eorum quoquo modo licere hoc aut confringere vel in quoquam convelli.”