Tune, Ludovice, cum Paschale pacisceris? Si tua, id est Imperii Romani, sunt ista, cur alteri concedis? Si ipsius et ab eo[354] possidentur, quid attinet te illa confirmare? Quantulum etiam ex Imperio Romano tuum erit, si caput ipsum Imperii amisisti? A Roma dicitur Romanus Imperator. Quid, cetera quae possides tuane an Paschalis sunt? Credo tua dices. Nihil ergo valet donatio Constantini, si ab eo pontifici donata tu possides. Si valet, quo iure Paschalis tibi cetera remittit, retentis tantum sibi quae possidet? Quid sibi vult tanta, aut tua in illum, aut illius in te de Imperio Romano largitio? Merito igitur pactum appellas, quasi quandam collusionem. “Sed quid faciam?” inquies. “Repetam armis quae papa occupat? At ipse iam factus est me potentior. Repetam iure? At ius meum tantum est quantum ille esse voluit;[355] non enim hereditario nomine ad Imperium veni, sed pacto, ut, si Imperator esse volo, haec et haec invicem papae promittam. Dicam nihil donasse ex Imperio Constantinum? At isto modo causam agerem Graeci Imperatoris et me omni fraudarem Imperii dignitate. Hac enim ratione papa se dicit facere Imperatorem me, quasi quendam vicarium suum, et nisi promittam, non facturum; et nisi paream, me abdicaturum. Dummodo mihi det, omnia fatebor, omnia paciscar. Mihi tantum[356] crede, si Romam ego ac[357] Tusciam possiderem, tantum abest ut facerem quae facio; ut etiam frustra mihi Paschalis donationis, sicut reor falsae,[358] caneret cantilenam. Nunc concedo quae nec teneo nec habiturum esse me spero. De iure papae inquirere non ad me pertinet, sed ad Constantinopolitanum illum[359] Augustum.” Iam apud me excusatus es, Ludovice, et quisquis alius princeps[360] es Ludovici similis. Quid de aliorum Imperatorum cum summis pontificibus pactione suspicandum est, cum sciamus quid Sigismundus fecerit, princeps alioqui[361] optimus ac fortissimus, sed iam affecta aetate minus fortis, quem per Italiam paucis stipatoribus saeptum in diem vivere vidimus Romae etiam fame periturum, nisi eum, sed non gratis—extorsit enim donationem—Eugenius pavisset! Is cum Romam venisset ut pro Imperatore Romanorum coronaretur, non aliter a papa coronari potuit, quam[362] Constantini donationem ratam haberet eademque omnia de integro donaret. Quid magis contrarium quam pro Imperatore Romano[363] coronari qui Romae ipsi renuntiasset, et coronari ab illo quem et confiteatur et, quantum in se est, dominum Romani Imperii faciat, ac ratam habere donationem, quae vera si sit, nihil Imperatori de Imperio reliqui fiat? Quod, ut arbitror, nec pueri fecissent. Quominus mirum si papa sibi arrogat Caesaris coronationem, quae populi Romani esse deberet. Si tu, papa, et potes Graecum Imperatorem privare Italia provinciisque[364] occidentis, et Latinum Imperatorem facis, cur pactionibus uteris; cur bona Caesaris partiris; cur in te Imperium[365] transfers?