She smiled--de same smile dat I had seed twixt me an' de worm-eat
head-boa'd o' de grave--an' said dat she would be pleased for me ter
'company her. I doan know what I said ter her ez we walked erlong, but
I know dat w'en we got ter de little gate in front o' de cabin w'ar
her folks libed, she wuz leanin' on my arm. De moon had gone down, an'
de flutterin' in de trees in de yard told me dat de mawnin' birds wuz
fixin' ter begin dar twitterin'.
"Brudder Summers," said de lady, ez I wuz erbout ter bid her good-bye,
"dar 'pears ter be sunthin' on yo' mine."
"Not only on my mine, Sister Frances, but dar is sunthin' on my heart."
I was goin' ter turn erway atter dis, but she put her han' on my
arm--de same tremblin' han' dat had teched my heart--an' said:
"Tell me 'bout yo' troubles. Tell me whut is lyin' on yo' heart."
"Er tremblin' han', lady."
"Does you know dat it is er han'?"
"Yas, fur I keen see it in de light o' 'er bright smile."
"Is de han' cold?"
"No, lady."
"Is it ez wa'm ez mine?" she said, ez she put her han' in my own
fever-like grasp. De naixt minit my arm wuz around her. De mawnin'
birds twittered in de trees, light gunter wink ercross de bottoms, an'
dar, ez de gold o' de day wuz chasin' de fleetin' silver o' de dawn, I
axed her ter be my wife.
CHAPTER II.
We wuz married. I tuck her ter my cabin an' bright light fell on my
hearth-stone. She wanted ter he'p me in my work o' 'swadin' folks ter
do right. "I know," she said, "dat folks all erround us will be makin'
mo' money den we is, but money doan water de flowers o' de heart, nur
broaden de 'joyment dat comes ter de soul." I lubbed her deeper atter
she said dat, fur I seed dat her natur wa'n't vain nur her heart set
upon de flesh-pots o' de world.
Two years passed erway--two o' de happies' years o' my life. One day
dar was some bills stuck up 'nouncin' dat Andrew Hennifen, er colored
politician dat libbed in town, would on de naixt Friday make er speech
ter de folks. Er campaign wuz on han' an' gre't intrus' wuz felt in de
outcome. W'en de day come de weather wuz so showery dat da couldn'
hol' de meetin' out do's, so some o' de men come ter me an' axed me ef
da mout meet in de church. I didn' much think dat it wuz de right sort
er meetin' ter be hel' in de house o' de Lawd, but seein' dat da wuz
all so anxious, I tole em dat da mout. Den da axed me ter go ober an'
lissen ter de gre't speech wut de generman wuz gwine ter make. I didn'
like de idee o' settin' in my own church and lissenin' ter de skussion
o' de erfairs o' de worl'. Den Frances spoke up:
"W'y, Dave," she said, "if we are gwine ter lib in de worl' we mus'
take some intrus' in de erfairs o' de worl'. Ef de man had got anything
wuth yearin', I doan see w'y we aughtenter go an' lissen ter him. Ef we
finds dat wut he says ain't fit fer us, w'y den we ken come erway."
Public-domain text, read in full here on John Shaqi.
Reviews
Reviews
No reviews yet
Be the first to share your thoughts on this work.
Join the Discussion
Join the discussion
Sign in to leave a comment or review.
Sign InorCreate an account