“_Historiam Incubi magis ad epilepticos, quam paralyticos affectus referendi, subjungam: Puella xviii. annorum cachectica, et cui nondum menses fluxerant, indeque nonnihil asthmatica, ex narrationibus, crebrioribus servæ seu famulæ, primum imaginationem Incubi concipit, cum ab illa sæpius audivisset, se quavis nocte Incubo corripi, et istud mali ab alio concitari. Jam utut hæc ipsa dimissa fuerit, illa tamen mox ab hujus discessu Incubo corripi cepit; nempe omni nocte præcise horâ secundâ incipit quiritare, hinc mox sensu et motu privata jacet, donec successivè ad se redeat, quo tempore sudore madet, et hinc inde in corpore, maculas magnas rubras, præsertim in femoris parte carnosa observat. Hæc quavis nocte eodem præcisè tempore redeunt. Ergo suspicabar Incubum esse revera convulsivum in subjecto hypochondriaco cachectico. Dedi Tartari Emetici, g. iij. qui parum operabatur, et hinc quovis mane de Pulvere Cachectico seu Croco Martis Aperitivo largam dosin prohibendo acida. Successus fuit, ut post aliquot dies noctesque, Incubus tardiùs affligeret, hora tertia, hinc quarta, tandem quinta matutina, tandem per biduum, penitus deficeret, quo transacto hora quinta matutina malum redit, sed absque maculis. Propino Vomitorium liquidum, cujus usu cum copiosa mucosa rejecisset, non rediit Incubus. Suasi ut Elixyr Proprietatis imposterum continuaret, certus, modò primæ viæ a cruditatibus acido pituitosis essent liberæ, et hinc menses comparerent, eam pancraticè valituram._” To those to whom the disease is habitual, there remains after the paroxysm a sense of lassitude, heaviness, drowsiness, and a continued predisposition to the affection; so that if they indulge in sleep, they are almost certain of a return of the symptoms. It is not easy to describe this state, but the patient is very sensible of it, and every one who is subject to this affection, can easily tell when the predisposition to it exists.