73 II. Præf. 2. In hoc autem libro instruemus quæ nobis apta sunt, et quæ permittit tempus, et evertemus per magna capitula omnem ipsorum regulam: quapropter, quod sit detectio et eversio sententiæ ipsorum, operis hujus conscriptionem ita titulavimus. Oportet enim absconditas ipsorum conjugationes, per manifestarum conjugationum indicium et eversionem, Bythum dissolvere; et quoniam neque fuerit aliquando, neque sit, accipere ostensionem. 74 See note 10 above, p. 34. 75 See III. ii. 1. quoted in the chapter on _Tradition_. 76 III. v. 1. 77 See IV. Præf. 1. quoted above, p. 35. and i. 1. Cum sit igitur hoc firmum et constans, neminem alterum Deum et Dominum a Spiritu prædicatum, nisi eum qui dominatur omnium Deus, cum Verbo suo, et eos qui adoptionis Spiritum accipiunt, hoc est, eos qui credunt in unum et verum Deum, et Christum Jesum Filium Dei; similiter et Apostolos neminem alium a semetipsis Deum appellasse, aut Dominum cognominasse; multo autem magis Dominum nostrum, qui et nobis præcepit neminem Patrem confiteri, nisi eum qui est in cœlis, qui est unus Deus, et unus Pater. 78 See V. Præf. quoted above, p. 35. 79 _In Bibliotheca_, cod. 120. 80 Massuet, _Diss._ II. §. 53. Quisquis Irenæum Latinum cum Tertulliano contulerit, e vestigio deprehendet adeo hunc vestigia illius premere, adeo verbis ipsis, verborumque figuris et ordini adhærere, ut id unum sibi proposuisse videatur, paucioribus contrahere, iisdem sæpe servatis verbis, immixtis tamen pro more dicteriis, quæ ille fusioribus exsequutus est. Sic Irenæus, lib. I. cap. xi. n. 3. Epiphanis sententiam referens, scribit: “Est quidem ante omnes Proarche, proanennoëtos, et inenarrabilis, et innominabilis, quam ego monotetem voco. Cum hac monotete est virtus, quam et ipsam voco henotetem. Hæc henotes et monotes, cum sint unum, emiserunt, cum nihil emiserint, principium omnium noeton, et agenneton, et aoraton, quam archem sermo monada vocat. Cum hac monade est virtus ejusdem substantiæ ei, quam et eam voco hen. Hæ autem virtutes, id est, monotes et henotes, et monas, et hen, emiserunt reliquas emissiones Æonum.” Tertullianus vero cap. 37. “Est,” inquit, “ante omnia Proarche, inexcogitabile et inenarrabile, quod ego nomino monoteta. Cum hac erat alia virtus, quam et ipsam appello henoteta. Monotes et henotes, id est, solitas et unitas, cum unum essent, protulerunt, non proferentes, initium omnium intellectuale, innascibile, invisibile, quod sermo monada vocavit. Huic adest consubstantiva virtus, quam appellat unio. Hæ igitur virtutes, solitas, singularitas, unitas, unio, cæteras prolationes Æonum propagarunt.” Ubi eadem verba, (nisi quod Græca quædam Latine vertuntur,) eadem styli barbaries, atque apud Irenæi interpretem occurrunt. Hic n. 5.