“Alii rursus ipsorum primam et archegonon octonationem his nominibus nominaverunt: primum Proarchen, deinde Anennoëton, tertiam autem Arrheton, et quartam Aoraton. Et de prima quidem Proarche emissum esse primo et quinto loco Archen; ex Anennoëto secundo et sexto loco Acatalepton; et de Arrheto tertio et septimo loco Anonomaston; de Aorato autem quarto et octavo loco Agenneton.” Tertullianus, cap. 25. totidem verbis: “Primo enim constituunt Proarchen, secundo Anennoëton, tertio Arrheton, quarto Aoraton. Ex Proarche itaque processisse primo et quinto loco Archen; ex Anennoëto, secundo et sexto loco Acatalepton; ex Arrheto, tertio et septimo loco Anonomaston; ex Invisibili, quarto et octavo loco Agenneton.” Certe si e Græco immediate exscripsisset omnia hæc Tertullianus, tot nomina Græca Latine vertisset; nec fortuito et casu fieri potuit ut hoc illi cum Irenæi interprete convenerit. Hic cap. xii. n. 3. Colorbaseorum hypothesim sic exponit. “Quando cogitavit aliquid emittere Propator, hoc Pater vocatus est; at ubi quæ emisit, vera fuerunt, hoc Alethia vocatum est. Cum ergo voluit semetipsum ostendere, hoc Anthropos dictus est. Quos autem præcogitaverat posteaquam emisit, hoc Ecclesia vocata est. Loquutus est Anthropos Logon, hic est primogenitus Filius. Subsequitur autem Logon Zoe, et sic prima octonatio completa est.” Ille cap. 36. “Quum, inquiunt, cogitavit proferre, hoc Pater dictus est; quum protulit, quia vera protulit, hic Veritas appellata est. Quum semetipsum voluit probari, hoc Homo pronuntiatus est. Quos autem præcogitavit, cum protulit, tunc Ecclesia nuncupata est. Sonuit Homo Sermonem, et hic est primogenitus Filius: et Sermoni accessit Vita, et ogdoas prima conclusa est.” Plura alia similia passim occurrunt apud Tertullianum. Sed quod demum ostendit hunc non e Græco, sed ex interprete Irenæi sumpsisse quæ refert, illud est, quod ubi lapsus est interpres Græca perperam reddens, lapsus est et Tertullianus. Ille, ut jam dixi, nomen Ἐπιφανὴς appellativum esse putans, male omnino vertit “clarus.” Tertullianus similiter errantem sequutus scripsit, “insignior.” Irenæus, cap. ii. n. 3. Sophiæ perturbationem enarrans, scribit eam, fœtum informem cum peperisset, “primo quidem contristatam propter inconsummationem generationis, post deinde, φοβηθῆναι μὴ καὶ αὐτὸ τέλος ἔχῃ.” Sic saltem legit interpres; vertit enim, “timuisse ne hoc ipsum finem habeat;” ubi τέλος “perfectionem,” non “finem” vertendum erat, ut in notis ad hunc locum diximus. Nec melius Tertullianus, cap. 10. “primo quidem contristari propter inconsummationem generationis, et metuere postremo, ne finis quoque insisteret.” Ubi similiter τὸ ἀτελὲς τῆς γεννήσεως vertit “inconsummationem generationis;” et relicto Irenæo