Tertullian, Cyprian, and Cyril of Jerusalem, were of the same opinion. I subjoin the passages.—Tertullian _de Patientia_, 5. Natales impatientiæ in ipso diabolo deprehendo, jam tunc cum Dominum Deum universa opera quæ fecisset, imagini suæ, id est, homini subjecisse impatienter tulit. Nec enim doluisset, si sustinuisset; nec invidisset homini, si non doluisset. Adeo decepit eum, quia inviderat.——Cyprian, _de Zelo et Livore_, p. 223, ed. Potter. Hinc diabolus inter initia statim mundi et petit primus et perdidit. Ille dudum angelica majestate subnixus, ille Deo acceptus et carus, postquam hominem ad imaginem Dei factum conspexit, in zelum malevolo livore prorupit ... stimulante livore homini gratiam datæ immortalitatis eripit.——Cyril. Hierosol. _Catech._ xii. 5. Ἀλλὰ τοῦτο τὸ μέγιστον τῶν δημουργημάτων, ἐν παραδείσῳ χορεῦον, φθόνος ἐξέβαλε διαβολικός. 256 III. xxiii. 1. Si enim qui factus fuerat a Deo homo, ut viveret, hic amittens vitam, læsus serpente qui depravaverat eum, jam non reverteretur ad vitam, sed in totum projectus esset morti; victus esset Deus, et superasset serpentis nequitia voluntatem Dei. Sed quoniam Deus invictus et magnanimis est, magnanimem quidem se exhibuit ad correptionem hominis, et probationem omnium, quemadmodum prædiximus; per secundum autem hominem alligavit fortem, et deripuit ejus vasa, et evacuavit mortem, vivificans eum hominem, qui fuerat mortificatus. Primum enim possessionis ejus vas Adam factus est, quem et tenebat sub sua potestate, hoc est, prævaricationem inique inferens ei, et per occasionem immortalitatis, mortificationem faciens in eum.——8. Et serpens nihil profecit, dissuadens homini, nisi illud quod eum (i. e. se) transgressorem ostendit, initium et materiam apostasiæ suæ habens hominem; Deum enim non vicit. 257 V. xxiv. 4. supra. 258 V. xxiii. 1. Assuetus enim erat jam ad seductionem hominum mentiri adversus Deum.... Ille mentiens adversus Dominum tentavit hominem. 259 IV. Præf. 4. Et tunc quidem apostata angelus per serpentem inobedientiam hominum operatus, existimavit latere se Dominum.——V. xxvi. 2. infra. 260 IV. xl. 3. Διὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸν μὲν παρ᾽ αὑτοῦ ἐπισπείραντα τὸ ζιζάνιον, τουτέστι, τὴν παράβασιν εἰσενεγκόντα, ἀφώρισε τῆς ἰδίας μετουσίας· τὸν δὲ ἀμελῶς μὲν ἀλλὰ κακῶς παραδεξάμενον τὴν παρακοὴν ἄνθρωπον ἐλέησε. καὶ ἀντέστρεψε τὴν ἔχθραν, ἣν ἐχθροποίησε, πρὸς τὸν αὐτὸν inimicitiarum auctorem. 261 III. xxiii. 1. supra. 262 IV. xl. 3.