85 His mihi rebus, Scipio, id enim te cum Laelio admirari solere dixisti, levis est senectus, nec solum non molesta, sed etiam iucunda. Quod si in hoc erro, qui animos hominum immortalis esse credam, libenter erro nec mihi hunc errorem, quo delector, dum vivo, extorqueri volo; sin mortuus, ut quidam minuti philosophi censent, nihil sentiam, non vereor ne hunc errorem meum philosophi mortui irrideant. Quod si non sumus immortales futuri, tamen exstingui homini suo tempore optabile est. Nam habet natura, ut aliarum omnium rerum, sic vivendi modum. Senectus autem aetatis est peractio tamquam fabulae, cuius defetigationem fugere debemus, praesertim adiuncta satietate. Haec habui de senectute quae dicerem, ad quam utinam veniatis, ut ea, quae ex me audistis, re experti probare possitis! * * * * * NOTES TO CATO MAIOR. * * * * * CATO MAIOR DE SENECTUTE (CATO THE ELDER ON OLD AGE). CATO MAIOR was probably intended by Cicero as the principal title. He twice gives the work this name, in Laelius 4 and Att. 14, 21, 1. In the former passage he adds the descriptive words, addressed to Atticus, _qui est scriptus ad te de senectute._ In a third notice, De Div. 2, 3, he gives the description without the title, _liber is quem ad nostrum Atticum de senectute misimus._ It is likely that Cicero intended the essay to be known as the CATO MAIOR DE SENECTUTE, the full title corresponding with LAELIUS DE AMICITIA. The word _maior_ was necessary to distinguish the book from Cicero's eulogy of the younger Cato (Uticensis), which seems to have gone by the name of CATO simply.