Some tell of starres th’influence straunge, Some tell of byrdes which flie in th’ayre, Some tell of beastes on land which raunge, Some tell of fishe in riuers fayre, Some tell of serpentes sundry sortes, Some tell of plantes the full effect, Of English dogges I sound reportes, Their names and natures I detect, My forhed is but baulde and bare: But yet my body’s beutifull, For pleasaunt flowres in me there are, And not so fyne as plentifull: And though my garden plot so greene, Of dogges receaue the trampling feete, Yet is it swept and kept full cleene, So that it yeelds a sauour sweete. _Ab. Fle._ DOCTISSIMO VIRO, ET Patrono suo singulari D. Perne, E- _liensis ecclesiæ Cathedralis dignissi-_ mo Decano, Abrahamus Flemingus, ευδαιμονιαν. Scripsit non multis abhinc annis (optime Patrone) et non impolitè scripsit, vir omnibus optimarum literarum remis instructissimus, de doctorum grege non malè meritus, tuæ dignitati familiaritatis nexu coniunctissimus, clarissimum Cantabrigiensis academiæ lumen, gẽma, et gloria, Johannes Caius, ad Conradum Gesnerum summum suum, hominem peritissimum, indagatorem rerum reconditarum sagacissimum, pulcherrimaq. historiarum naturalium panoplia exornatũ, epitomen de canibus Britannicis non tam breuem quàm elegantem, et vtilem, epitomen inquam variis variorum experimentorum argumentis concinnatam; in cuius titulum cũ forte incidissem, et nouitate rei nonnihil delectarer, interpretationem Anglicam aggressus sum. Postquam vero finem penso imposuissem, repentina quædam de opusculi dedicatione cogitatio oboriebatur tãdemque post multas multarum rerum iactationes, beneficiorum tuorum (Ornatissime vir) vnica recordatio, instar rutilantis stellæ, quæ radiorum splendore quaslibet caliginosas teterrimæ obliuionis nebulas dissipat, et memoriæ serenitatem, plusquã solarem, inducit, mihi illuxit; nec nõ officii ratio quæ funestissimis insensæ fortunæ fulminibus conquassata, lacerata, et convulsa, penè perierat, fractas vires multumq. debilitatas colligebat, pristinum robur recuperauit, tandemque aliquando ex Lethea illa palude neruose emergebat, atque eluctata est. Quã voraginẽ simulatque euaserat, sic effloruit, adeoque increuit, vt vnamquamque animi mei cellulã in sui ditionem atque imperii amplitudinem raperet. Nunc vero in contemplatione meritorum tuorum versari non desino, quorum magnitudinem nescio an tam tenui et leuidensi orationis filo possim circumscribere: Hoc, Ædepol, me non mediocriter mouet, non leuiter torquet, non languide pungit. Est præterea alia causa quæ mihi scrupulum injicit, et quodammodo exulcerat, ingrati nempe animi suspicio a qua, tanquam ab aliqua Lernæa Hydra, pedibus (vt aiunt) Achilleis semper fugi, et tamẽ valde pertimesco ne officij mora et procrastinatio (vt ita dicam) obscænam securitatis labem nomini meo inurat, eoque magis expauesco quod peruulgatum illud atque decantatum poetæ carmen memoriæ occurrebat.