"Thou son of Salmacis, win spoils that cost nor sweat nor blood." When, on the other hand, we wish to pay a compliment, we somehow or other praise in more eloquent strain the brave and noble work of some great soul. Hence there is an open field for orators on the subjects of Marathon, Salamis, Plataea, Thermopylae, and Leuctra, and hence our own Cocles, the Decii, Gnaeus and Publius Scipio, Marcus Marcellus, and countless others, and, above all, the Roman People as a nation are celebrated for greatness of spirit. Their passion for military glory, moreover, is shown in the fact that we see their statues usually in soldier's garb. [M] Cloelia (see Index). *62* XIX. Sed ea animi elatio, quae cernitur in periculis et laboribus, si iustitia vacat pugnatque non pro salute communi, sed pro suis commodis, in vitio est; non modo enim id virtutis non est, sed est potius immanitatis omnem humanitatem repellentis. Itaque probe definitur a Stoicis fortitudo, cum eam virtutem esse dicunt propugnantem pro aequitate. Quocirca nemo, qui fortitudinis gloriam consecutus est insidiis et malitia, laudem est adeptus; nihil enim[57] honestum esse potest, quod iustitia vacat. #Menex. 246 E; Laches 197 B# *63* Praeclarum igitur illud Platonis: "Non," inquit, "solum scientia, quae est remota ab iustitia, calliditas potius quam sapientia est appellanda, verum etiam animus paratus ad periculum, si sua cupiditate, non utilitate communi impellitur, audaciae potius nomen habeat quam fortitudinis." Itaque viros fortes et[58] magnanimos eosdem bonos et simplices, veritatis amicos minimeque fallaces esse volumus; quae sunt ex media laude iustitiae. *64* Sed illud odiosum est, quod in hac elatione et magnitudine animi facillime pertinacia et nimia cupiditas principatus innascitur. #Laches 182 E# Ut enim apud Platonem est, omnem morem Lacedaemoniorum inflammatum esse cupiditate vincendi, sic, ut quisque animi magnitudine maxime excellet,[59] ita maxime vult princeps omnium vel potius solus esse. Difficile autem est, cum praestare omnibus concupieris, servare aequitatem, quae est iustitiae maxime propria. Ex quo fit, ut neque disceptatione vinci se nec ullo publico ac legitimo iure patiantur, existuntque in re publica plerumque largitores et factiosi, ut opes quam maximas consequantur et sint vi[60] potius superiores quam iustitia pares. Sed quo difficilius, hoc praeclarius; nullum enim est tempus, quod iustitia vacare debeat.