In quodam Monasterio (nomen ejus et urbis taceo, ne veterem ignominiam memoriæ refricem) quædam fuit Monialis, quæ cum alia Moniali, quæ cellam habebat suæ contiguam, simultatem ex levibus causis, ut assolet inter mulieres, maxime Religiosas, habebat. Hæc sagax in observando quascumque actiones Monialis sibi adversæ, per plures dies vidit, quod ista in diebus æstivis, statim a prandio non spatiabatur per viridarium cum aliis, sed ab iis sequestra, se retrahebat in cellam, quam sera obserabat. Observatrix igitur æmula curiositate investigans, quid tali tempore illa facere posset, etiam ipsa in propriam cellam se recipiebat; cœpit autem audire submissam quasi duorum insimul colloquentium vocem (quod facile erat, nam cella parvo simplicis, scilicet lateris unius, disterminio dividebatur), mox sonitum poppysmatum[4], concussionis lecti, gannitus, ac anhelitus, quasi duorum concubentium; unde aucta in æmula curiositate stetit in observatione, ut sciret, quinam in illa cella essent. Postquam autem per tres vices vidit, nullam aliam Monialem egressam e cella illa, præter æmulam, dominam cellæ, suspicata est Monialem in camera absconditum aliquem virum, clanculum introductum, retinere; unde et rem detulit ad Abbatissam, quæ consilio habito cum discretis, voluit audire sonitus, et observare indicia relata ab accusatrice, ne præcipitanter et inconsiderate ageret. Abbatissa igitur cum discretis se receperunt in cellam observatricis, et audierunt strepitus, et voces, quas accusatrix detulerat. Facta igitur inquisitione, an ulla Monialium potuisset secum in illa cella clausa esse, et reperto quod non, Abbatissa cum discretis fuit ad ostium cellæ clausæ; et pulsato frustra pluries ostio, cum Monialis nec respondere, nec aperire vellet, Abbatissa minata est, se velle ostium prosterni facere, et vecte aggredi opus fecit a quadam conversa. Tunc aperuit ostium Monialis, et facta perquisitione, nullus inventus est in camera. Interrogata Monialis cum quonam loqueretur, et de causa concussionis lecti, anhelituum, etc., omnia negavit. Cum vero res perseveraret, accuratior, ac curiosior reddita Monialis æmula perforavit tabulas lacunaris, ut posset cellam introspicere; et vidit elegantem quemdam juvenem cum Moniali concumbentem, quem etiam eodem modo ab aliis Monialibus videndum curavit. Delata mox accusatione ad Episcopum, ipsaque Moniali omnia negante, tandem metu tormentorum comminatorum adacta, confessa est se cum Incubo consuetudinem habuisse. 4. The proof of intimacy with an Incubus offers the same difficulty; for, no less than other Demons, the Incubus is, at will, invisible to all but his mistress. Yet, it has not seldom happened that Incubi have allowed themselves to be surprised in the act of carnal intercourse with women, now in one shape, now in another.