Richard de Bury on the Pardoners, A.D. 1340: “Cum sit statutum in canone ne qui eleemosynarum quæstores ad prædicandum aut indulgentias clero et populo insinuandum sine literis dioecesanis aut apostolicis admittantur, literæque apostolicæ quæstoribus hujusmodi concessæ ante admissionem eorum per diocesanos examinari debeant diligenter: ex gravi tamen multorum querela ad nostrum pervenit auditum, quod nonnulli ex hujusmodi quæstoribus, non sine multa temeritatis audacia, motu suo proprio, in animarum subditorum nostrorum periculum et jurisdictionis nostræ elusionem manifestam, indulgentias populo concedunt, super votis dispensant, et perjuriis, homicidiis, usuris et peccatis aliis, sibi confitentes absolvunt, et male ablata, data sibi aliqua pecuniæ quantitate, remittunt, ac alias abusiones quamplurimas faciunt et exponunt, vobis in virtute obedientiæ, firmiter inhibemus et per vos omnibus rectoribus, vicariis et capellariis parochialibus, vestri archidiaconatus, inhiberi volumus et mandamus, ne aliqui quæstores hujusmodi, cujuscumque extiterint conditionis, ad prædicandum aut indulgentias aliquas insinuandum clero et populo in ecclesiis parochialibus ac locis aliis vestri archidiaconatus memorati, absque literis nostris et licentia speciali de cætero admittantur; pecuniam etiam et res quascumque, per hujusmodi quæstores, aut ad eorum instantiam collectas . . . indilate faciatis sequestrari. . . . Datum in manerio nostro de la Welehall’ octavo die mensis Decembris, Aº Dⁱ mºcccºxlº et consecrationis nostræ vii^{mo}.” “Registrum Palatinum Dunelmense,” edited by T. D. Hardy, vol. iii. p. 325. Provincial Synod of Dublin, 1348: “Cap. xxii. _De quæstoribus._ Item, quia eleemosynarum quæstores nonnullas abusiones in suis prædicationibus proponunt, ut decipiant simplices tantum, et nonnulla alia bona subtili vel fallaci {441} potius ingenio extorqueant, nonnulla etiam mala in deceptionem animarum multiplicem perpetrentur; statuimus et ordinamus, quod nullus amodo quæstor sine literis archiepiscopi vel dioec. admittatur quovismodo. . . . Sacerdotes vero qui alio modo quam supra dicto, quæstores ad prædicandum voluntarie et scienter admittunt, per annum a celebratione divinorum ipso facto sint suspensi; et ipsi quæstores, si contra præmissa aliquid attentaverint, ipso facto sint excommunicati. Et si per quadraginta dies perseveraverint, ad significationem episcoporum capiantur et incarcerentur, quousque de talibus aliud fuerit per loci dioecesanum dispositum. Quascunque literas hujusmodi quæstoribus hactenus concessas revocamus, præmissarum sententiarum relaxatione sine absolutione loci dioecesani reservata. Et capellani pecuniam ea occasione receptam ecclesiis cathedralibus restituant triplicatam.” Wilkins, “Concilia,” 1737, vol. ii. p. 750. Bull of Pope Urban V, “contra quæstores hospitalis Jerusalem in Anglia,” 1369: