“Urbanus . . . archiepiscopo Cant. ejusque suffraganeis, salutem. . . . Nuper dilectis filiis Johanne Sancti Dunstani West., Ricardo B. Mariæ Wolnoth, rectoribus, et Philippo de Braunton, ac Willelmo de Eya, perpetuis vicariis parochialibus ecclesiarum London. Exon. et Norwicen. dioec. ac nonnullis aliis rectoribus . . . nobis referentibus percepimus, quod quæstores priorum, præceptorum et confratrum domorum hospitalis S. Johannis Jerusalemitani in Anglia, de voluntate, conniventia, ratihabitione, seu mandato dictorum priorum . . . in pluribus contra juris et rationis metas impudenter excedunt. . . . nonnulli tamen quæstores priorum et confratrum prædictorum, gratia quæstus hujusmodi . . . ad rectorum et vicariorum hujusmodi ecclesias accedentes, et se ad prædicandum seu exponendum populo hujusmodi negotia quæstuaria offerentes, licet congrue et legitime requisiti, literas sedis apostolicæ vel dioecesani loci eisdem rectoribus seu vicariis sic requirentibus, ostendere seu exhibere penitus non curarunt neque curant; quin verius de voluntate, conniventia seu mandato de quibus prædicitur, denegarunt expresse contra constitutiones canonicas . . . prætendentes ipsos priores et fratres pro se et eorum quæstoribus in ea parte fore notorie privilegiatos, licet hoc neque notorium fuerit neque verum; et ut quadam astutia colorata ipsos rectores, et vicarios exhibitionem literarum hujusmodi sic petentes, acrius fatigent laboribus et expensis, ipsos eo quod exhibitionem literarum hujusmodi sic {442} deposcebant et deposcunt, tanquam injuriatores contra eorum privilegia manifestos, et quæstuum suorum impeditores proclamarunt et proclamant, ipsosque ea occasione coram eorum conservatoribus seu subconservatoribus ad loca diversa et quandoque valde remota fecerunt et faciunt ad judicium evocari, et per conservatores sive subconservatores hujusmodi contra eosdem processus indebitos fieri, eosque nonnunquam excommunicari, aggravari et denunciari licet de facto, ac alia eis gravamina quamplura inferri procurarunt et procurant, in ipsorum rectorum et vicariorum grave præjudicium et scandalum plurimorum: et insuper quæstores prædicti frequenter et potissime, quando satagunt alicui rectori seu vicario nocere, ad ipsius rectoris seu vicarii ecclesiam in aliquo die festo, præcipue quando populus solitus est offerre, accedunt, et ibidem quæstuare, seu nomina fratriæ seu fraternitatis suæ legere incipiunt et continuant usque ad talem illius diei festi horam, qua missa ibidem pro illo die convenienter non potest celebrari; sicque rectores et vicarios hujusmodi suis faciunt oblationibus, quæ eis in missis hujusmodi obveniunt, nequiter defraudari. Insuper in ecclesiis et locis ad eos seu dictum hospitale nullatenus pertinentibus, licet publice interdictis seu pollutis divina faciant etiam publice celebrari, et in eis pro eorum libito per se et alios sepeliunt corpora defunctorum; officium quoque seu negotium quæstuandi