Offa igitur rex piissimus, suorum magnatum sano adquiescens consilio, divino ductus spiritu, transalpinum valdè laboriosum et sumptuosum iter arripit, sine moræ dispendio. Nec eum cura rei familiaris, vel regni custodiendi necessitas, vel comminantis senii gravitas, nec laboris immanitas, vel pecuniæ inæstimabiliter effusio ipsum poterant retardare, stabilem retinens in proposito cordis intentionem, ut sicut beatus Albanus protomartyr refulsit Angligenis, ita et monasterium ejus omnibus regni Cænobiis, possessionibus similiter et libertatibus, necnon et privilegiis, præfulgeat et præponatur. Præparatis igitur edicto regio navibus, cum navium armamentis, rex puppes ascendit, et sinuatis velis, prospero cursu in quodam portu maris in Flandria applicuit, desiderato. Veniensq. ad quoddam oppidum, ubi quoddam erat monasteriolum, hospitandi gratia illuc divertit. Ubi jumentis suis pabula non inveniens, miratur valdè, quum locus ille pratorum copia conspicitur abundare. Quærit ergo rex, cujus sint prata illa? Responsum accipit, quod Dominos plures haberent qui jubentur omnes, ante regem comparere. Convenit igitur eos, de venditione pratorum illorum. At ipsi responderunt, dicentes, se nolle prata sua vendere, cum auro et argento satis abundassent, nec habebant propter egestatem necesse, alicui, præcipuè transeunti, sua vel prata vel rura vendere. Quos cum audisset rex divitiis omnimodis abundare, ait rex magnificus et munificus: “Credo quòd non sic abundetis, quin non possitis ampliùs abundare. Nos prata vestra comparabimus, non secundum eorum æstimationem, sed juxta vestram. Nec erit ulla difficultas de pretio, licèt nulla sit propriatio in contrahendo.” Ipsi verò considerantes regis licèt piissimi potentiam, et quòd si vellet, parvo nutu posset eos obruisse, responderunt, se velle voluntati suæ obsecundare, si tot nùllia ipsis vellet numerare. Et nominaverunt tot millia, quot credebant regem nùllo modo, licèt prodigalissimus esset et inæstimabiliter abundaret, illis velle numerare, quia prata sua vendere non curabant. Dinumerata deniq. pro distractione pratorum pecunia a loco rex progreditur, et Romam tandem perveniens, optata Apostolorum limina contingit, et diversorum loca Sanctorum percurrit: demum Adriano summo Pontifici, sub causam adventus explicans, et de loco, simul et beato Albano canonizando, et magnificando, Cænobioq. constituendo, devotè preces porrigens petitioni suæ Romanam de facili curiam inclinavit: Præsertim cùm Martyris inventio cælitus mortalibus sit declarata. Adaugebat quoq. omnium devotionem, qùod non cuilibet de populo, sed tanto taliq. Regi, tam magni Martyris sui pignora Dominus revelavit. De monasterio igitur conventuali, videlicet cænobiali, dignè ac celeriter constituendo, et ab omni Episcoporum subjectione emancipando, Papam et totam curiam consulit cum effectu.