Cumq. inclytus rex Offa eleganter perorasset, Romanus Pontifex humiliter ac favorabiliter inclinato capite, sic respondit. “O regum christianissimè, fili Offa, devotionem tuam circa regni tui protomartyrem, non mediocriter commendamus.” Nec nos quamvis, remotos, latet vestra strenuitas vel sincera sanctitas. Verè Cælibem vitam agentibus, meritò mittendus fuit angelus, cum castitati cognita sit puritas angelica, et cum favorabilis sit persona tua, favorabilior est causa quam proponis in medio, et labor tuæ peregrinationis acceptus est altissimo. De monasterio verò construendo et priviligiando petitioni tuæ assensum præbemus gratissimum; _Injungentes tibi in tuorum remissionem peccatorum_, ut prosperè ac feliciter rediens, cum Dei et mea benedictione in terram ac regnum tuum, consilio Episcoporum et optimatum tuorum, quas volueris possessiones sive libertates beati Albani Anglorum protomartyris cænobio conferas. Et tuo privilegio inde facto, Nos originale tuum privilegio nostro inviolabili gratanter roborabimus et confirmabimus consequenter; et monasterium illud in specialem Romanæ Ecclesiæ filiam adoptabimus, et nostro tantum illud Apostolatui subjicientes, ab omni nocivo cujuslibet mortalium impetu, specialiter mediante Episcopo sive Archiepiscopo, protegemus. His igitur auditis rex, quid dignê tantæ benignitati compenset secū studiosè pertractat. Tandem divina inspirante gratia consiliū invenit salubre, et in die crastina, Scholam Anglorum qui tunc Romæ floruit, ingressus, dedit ibi ex regali munificentia ad sustentationem gentis regni sui illuc venientis, singulos argenteos, de familiis singulis, omnibus in posterum diebus, singulis annis. Quibus videlicet, sors tantum contulit extra domos in pascuis, ut triginta argenteorum pretium excederet. Hoc autem per totum suam ditionem teneri in perpetuum constituit. Excepta tota terra Sancti Albani, suo monasterio conferenda, prout postea collata privilegia protestantur. Ut illo denario, à generali cōtributione sic excepto, et dicto monasterio sic collato, memoria donatoris indelibiliter perpetuetur. Et hoc tali largitate obtinuit, et conditione, ut de regno Angliæ nullus publicè pænitens, pro executione sibi injunctæ pænitentiæ, subiret exilium. Celebrata igitur donatione prædicta, et de peccatis omnibus (præcipuê tamen de præliorum multorum commissione) facta confessione, et pro prædicta Cænobii fundatione accepta pænitentia; Cum benedictione devota summi Pontificis, rex ad propria prosperê remeavit. _Matt. Westmonast._ relates this in almost the same words, and adds, _p. 288._ “Tunc congregato apud Verolamium episcoporum et optimatum suorum concilio, unanimi omnium consensu, et voluntate beato Albano amplas contulit terras, et possessiones innumeras, quas multiplici libertatum privilegio insignivit. Monachorum verò conventum, ex domibus benê religiosis ad tumbā martyris congregavit, et abbatum eis nomine VVillegodum præfecit cui cum ipso monasterio, omnia jura regalia concessit.”]