Pyerides muse si possunt numina fletus Fundere, diuinas atque rigare genas, Galfridi vatis Chaucer crudelia fata Plangite; sit lacrimis abstinuisse nefas. Uos coluit viuens: at vos celebrate sepultum; Reddatur merito gracia digna viro. Grande decus vobis, en docti musa Maronis Qua didicit melius lingua latina loqui. Grande nouumque decus Chaucer famamque parauit; Heu quantum fuerat prisca britanna rudis. Reddidit insignem maternis versibus, vt iam Aurea splendescat, ferrea facta prius. Hunc latuisse virum nil si tot opuscula vertes Dixeris, egregiis quae decorata modis. Socratis ingenium. vel fontes philosophie Quitquid et arcani dogmata sacra ferunt Et quascunque velis tenuit dignissimus artes Hic vates, paruo conditus hoc tumulo. Ah laudis quantum preclara britannia perdis Dum rapuit tantum mors odiosa virum. Crudeles parcae, crudelia fila sorores! Non tamen extincto corpore fama perit Uiuet in eternum, viuent dum scripta poetae, Uiuant eterno tot monimenta die. Si qua bonos tangit pietas, si carmine dignus Carmina qui cecinit tot cumulata modis, Haec sibi marmoreo scribantur verba sepulchro, Haec maneat laudis sarcina summa suae: Galfridus Chaucer vates et fama poesis Materne, hac sacra sum tumulatus humo. Post obitum Caxton voluit te viuere cura Willelmi, Chaucer, clare poeta, tui: Nam tua non solum compressit opuscula formis, Has quoque sed laudes iussit his esse tuas. _Golden Legend._ First Edition (1483). Prologue.