Alias venientibus ad eundem regem executoribus reverendissimi domini cardinalis et episcopi Winto[=n]. sui avunculi, cum praegrandi summa, duorum videlicet millium lib. auri eidem regi conferend'. ad suos usus, & ad necessaria regni pondera sublevanda, penitus respuit munus, nec quoquomodo habere voluit, dicens, _ipse fuerat pergratus mihi avunculus, & multum nobis beneficus, dum vixerat: Dominus retribuat ei. facite vos de bonis suis prout tenemini. nos nolumus ea recipere._ Ad quod dictum regium attoniti executores illi, supplicaverunt magestati regiae, ut saltem reciperet donum illud de manibus eorum, ad dotationem duorum collegiorum suorum, quae tunc quasi de novo fundasset, apud Cantabrigiam et Eton. Cui supplicationi et donationi libentissime favebat rex, mandans, ut, pro relevamine animae praefati sui avunculi, conferrent donum praedictis collegiis. Qui concito gradu mandatum regium expleverunt. Item in suae liberalitatis ostentationem, qua cum aliis pollebat virtutibus rex iste, in confusionem avariciae largissimus erat in donis, ut sui quondam testabantur. Donaverat enim uni de capellanis suis, dum audierat eum intentum ad sacerdotalia vestimenta resarcienda, plus quam decem mutatoria casularia de pannis suis sericis, ad missas in ecclesia, cui tunc praeerat idem sacerdos, celebrandas. Alias audiens unum de famulis suis multis furtive expoliatum [A V _b_] bonis, misit ei idem rex, in recompensationem sui dampni, XX nobilia, cum hoc consulens, ut ammodo magis providus esset de custodia bonorum suorum, et nec quicquam juris ageret cum fure illo. Ecce quomodo misericordia & veritas obviaverunt sibi, justicia & pax osculatae sunt in nostro terreno principe. O! rara[18] pietas & piissima charitas in homine inventa! Unde & idem princeps, tandem utroque privatus regno, Angliae videlicet & Franciae, quibus ante imperaverat, cum rebus & bonis suis, non fracto, sed aequo id tulit animo, omnia temporalia parvipendens, dummodo Christum lucraretur et aeterna. Non tantum in temporalibus distribuendis largus, sed etiam in ecclesiasticis et spiritualibus benefitiis[19] conferendis, multum cautus et providus erat rex iste & discretus, ne indignis, vel quoad seipsum indigne, i. symoniace, talia conferret, prout res ostendit in personis ab eo promotis: immunis semper erat a symonia. Nam virtuti semper intendens, virtuosorum promotioni omnino vacabat, atque eos plurimum amabat. Accensae vero charitatis perurgebatur affectu, quando successori celeberrimi cardinalis Winto[=n] dixerat praefatus rex H. magistro Wilelmo Waynflet: _Accipe Wintonicam intronizationem, ut sis illic, sicut solent praedecessores praesules esse. sis longaevus super terram, et in virtutis via succrescens et proficiens._ Episcopos etiam Wurcestriae et Cestriae[20] simul, cum multis aliis, pari liberalitate promovit, ut res satis innotuit. Unde ad ampliandum domum Dei, et cultum divinum, duo praeclara principatus sui tempore fundavit collegia praedicta, quae