[16] Arnim ii 458. [17] ‘mens enim ipsa, quae sensuum fons est atque etiam ipsa sensus est, naturalem vim habet, quam intendit ad ea, quibus movetur’ Cic. _Ac._ ii 10, 30. On the other hand the Epicureans treat the senses as bodily, and sensation as automatic. [18] αἴσθησις δὲ λέγεται κατὰ τοὺς Στωϊκοὺς τό τε ἀφ’ ἡγεμονικοῦ πνεῦμα ἐπὶ τὰς αἰσθήσεις διῆκον, καὶ ἡ δι’ αὐτῶν κατάληψις ... καὶ ἡ ἐνέργεια δὲ αἴσθησις καλεῖται Diog. L. vii 52. [19] Cleanthes called it ‘imprint’ (τύπωσις); Chrysippus, lest the word imprint should be interpreted too mechanically, called it ‘alteration’ (ἀλλοίωσις) Sext. _math._ vii 227, 372 (Arnim ii 56); ‘visum objectum imprimet illud quidem et quasi signabit in animo suam speciem’ Cic. _de Fato_ 19, 43. [20] Sext. _math._ vii 424 (Arnim ii 68); ‘ita est maxima in sensibus veritas, si et sani sunt ac valentes, et omnia removentur quae obstant et impediunt’ Cic. _Ac._ ii 7, 19. [21] ‘idem fit in vocibus, in odore, in sapore, ut nemo sit nostrum qui in sensibus sui cuiusque generis iudicium requirat acrius’ _ib._ [22] οἱ Στωϊκοὶ τὰς μὲν αἰσθήσεις ἀληθεῖς Aët. _plac._ iv 9, 4; ‘[sensuum] clara iudicia et certa sunt’ Cic. _Ac._ ii 7, 19. [23] ‘sequuntur ea, quae non sensibus ipsis percipi dicuntur, sed quodam modo sensibus, ut haec: “illud est album, hoc dulce, canorum illud, hoc bene olens, hoc asperum.” animo iam haec tenemus comprehensa, non sensibus’ _ib._ 7, 21. [24] οἱ Στωϊκοὶ τὰς μὲν αἰσθήσεις ἀληθεῖς, τῶν δὲ φαντασιῶν τὰς μὲν ἀληθεῖς, τὰς δὲ ψευδεῖς Aët. _plac._ iv 9, 4 (Arnim ii 78); ‘Zeno nonnulla visa esse falsa, non omnia [dixit]’ Cic. _N. D._ i 25, 70. [25] φαντασία μὲν οὖν ἐστι πάθος ἐν τῇ ψυχῇ γιγνόμενον, ἐνδεικνύμενον ἐν αὑτῷ καὶ τὸ πεποιηκός· ... καθάπερ γὰρ τὸ φῶς αὑτὸ δείκνυσι καὶ τὰ ἄλλα τὰ ἐν αὐτῷ περιεχόμενα, καὶ ἡ φαντασία δείκνυσιν ἑαυτὴν καὶ τὸ πεποιηκὸς αὐτήν Aët. _plac._ iv 12, 1 (Arnim ii 54). The object which causes the φαντασία is technically called the φανταστόν, but also ὑπάρχον Sext. _math._ vii 426. [26] διάκενος ἑλκυσμὸς Aëtius _plac._ iv 12, 4. [27] _ib._ 12, 5. [28] φάντασμα μὲν γάρ ἐστι δόκησις διανοίας, οἵα γίνεται κατὰ τοὺς ὕπνους Diog. L. vii 50. [29] ‘visis [Zeno] non omnibus adiungebat fidem, sed iis solum quae propriam quandam haberent declarationem earum rerum quae viderentur’ Cic. _Ac._ i 11, 41; cf. § 105. [30] On this point the controversy between Arcesilaus and Zeno hinged; see above, § 84. [31] ‘necesse est animum perspicuis cedere’ Cic. _Ac._ ii 12, 38. [32] ‘perspicuitas illa, quam diximus, satis magnam habet vim ut ipsa per sese ea quae sint nobis, ita ut sunt, indicet’ _ib._ 14, 45. [33] ‘adsensio nostra erit in potestate’ Cic. _Fat._ 19, 43; ‘adsensio non [potest] fieri nisi commota viso; tamen id visum proximam causam [habet], non principalem’ _ib._ 18, 42; ‘[Zeno] adsensionem adiungit animorum, quam esse vult in nobis positam et voluntariam’ Cic. _Ac._ i 11, 40.