I. Nemo quantum fieri poterit ad ultimam professionem admittatur, quamdiu successiones aliquas expectet, nisi fratrem se juniorem habeat in societate, vel ob alias graves causas; in omnibus tamen et ante omnia consulendum est amplificationi societatis, secundum fines superioribus notos; qui in hoc saltem conspirent, ut ecclesia ad majorem gloriam Dei pristino nitori restituatur, et totius cleri non nisi unus sit spiritus; quocirca frequenter monendum est et passim promulgandum, societatem partim constare ex professis adeo mendicis, ut præter largitiones quotidianos fidelium, careant omnibus, partim etiam aliis patribus pauperibus quidem, sed qui possident bona stabilia, ne sint in gravamen populi pro studiis ac functionibus suis, ut sunt cæteri mendicantes; ideoque serio inculcent confessarii principum, magnatum, viduarum, et aliorum (à quibus societas multum sperare potest) ea quæ hanc materiam concernunt, ut dum spiritualia illis conferunt et divina, ad minimum terrena et temporalia ab illis recipiant, neque vix unquam omittant occasiones recipiendi cum offertur, si autem promissum fuerit et differatur, prudenter in memoriam revocetur, quantum tamen fieri potest omnem affectum erga divitias dissimulando; quod si quis ex confessariis sive magnatum sive aliorum, ad hæc in praxin redigenda minus industrius videatur, tempori et caute amoveatur; alio in locum ejus suffecto: et si necessarium sit ad majorem pœnitentium satisfactionem, ad remotiora collegia relegetur dicendo societatem plurimum illius persona ac talentis ibidem indigere; nuper enim audivimus juvenes viduas immatura morte præventas, negligentia nostrorum suppellectilem valde pretiosam, templis societatis dicatam non legasse, eo quod tempestive acceptata non esset; neque est ad similia acceptanda tempus, sed bona pœnitentium voluntas spectanda est. II. Prælati, canonici, pastores, aliique opulenti ecclesiastici industriis variis ad exercitia spiritualia sunt alliciendi, et paulatim sic mediante affectu erga res spirituales societati conciliandi, deinde eorum liberalitas paulatim prognosticando. III. Non negligant confessarii interrogare pænitentes suos (opportune tamen) de nomine, familia, affinibus, parentibus, amicis, bonis, dein spectare successiones illorum, statum, intentionem ac resolutionem, quam si nondum sumpserint societati favorabilem, oportebit persuadere; quod si spes alicujus utilitatis prima fronte affulgeat, quia non expedit de omnibus simul interrogare, jubeantur sive titulo majoris elucidationis conscientiæ, sive pænitentiæ medicinalis, hebdomadatim confiteri, et honeste ab eodem confessario invitentur, ut quod unavice inquirere non potuit, pluribus inquirat; quod si successerit ex voto, si fæmina fuerit, ad persistendum, in frequenti confessione et visitatione, si vir ad sodalitatem frequentandam, et familiaritatem nostrorum, quoquo modo inducatur.