Unde Bardi nomen sunt sortiti, nondum mihi constat; ANNII enim VITERBIENSIS regem Bardum, uti et omnia ejus hujuscemodi commenta, penitus rejicio. Non omnino abludit vox _Bâr_ furor, modo sit ille poeticus quo se agitari fingebant Bardi. Si ea fuerit vocis origo, necesse est ut primitùs scriberetur _Barydd_. Utcunque sit, nos a multis retrò Seculis furorem illum poeticum voce AWEN designamus, quae deduci potest a Gwên, _risus_ vel _lætitia_: Poetae enim munus est ut homines cantu exhilaret. Non multum ergo contendimus an ea sit vocis origo, cum vocabulorum antiquorum, cujusmodi sunt hominum, officiorum, urbium, montium et fluviorum sit admodum obscura significatio. His de Bardorum origine praemissis, ad eorum pergamus munus, prout Scriptores Graeci et Latini tradiderunt. Primus sit DIODORUS SICULUS, qui haec scribit. Εισι και παρ' αυτοις και ποιηται μελων, ους ΒΑΡΔΟΥΣ ονομάζουσι, ουτοι δε μετ' ορyάνων ταις λύραις ομοίων αδοντες, ους μεν υμνουσι, ους δε βλασφηουσι {60a} Non multum dissimile est quod de illis prodit AMMIANUS MARCELLINUS. “Bardi (inquit ille) fortia virorum illustrium facta heroicis composita versibus cum dulcibus lyrae modulis cantitarunt.” His POSSIDONII apud ATHENAEUM verba addere lubet, qui eorum munus graphicè depingit. Κελτοι πειάyονται μεζ' εαυτων, και πολεμουντες συμξιωτας ους καλονσι παρασιτους. ουτοι δε εyκώμια άυτων, και προς αθρόους λέyουσιν ανθρώπους συνειςωτας, και προς εκατον των καrα μέρος εκείνων ακροωμένων. τα δε ακόυσματα αυτων εισιν οι καλόυμενοι ΒΑΡΔΟΙ. ποιηrαι δε ουτοι rυyχάνουσι yετ ωδης επαίνοις λέyοντες. {60b} Hinc manifesto liquet eorum præcipuum munus fuisse Heroum laudes in cœlum evehere. Sed quum nulla Celticorum vel Gallicorum extent Bardorum opera, ex quibus quam dignè munus gesserint evincatur, operæ pretium est, alium ex eodem ATHENAEO locum adducere, ex quo patebit haudquaquam iis defuisse sublime dicendi genus, quod Græci υψος vocant. Posidonius, Luernii, qui Bittitis pater fuit à Romanis profligati, opes cùm enarrat, tradit eum popularem gratiam ancupantem, per agros curru vehi solitum, aurúmque et argentum in turbas Celtarum innumeras eum prosequentes spargere; quin et septum eundem quadratum stadiorum duodecim aliquando cinxisse, in quo potione sumptuosa et exquisita pleni lacus essant, paratáque cibariorum copia, ut complusculis diebus liceret iis quibus placeret, ingredi, fruíque illo apparatu, cum assiduis ministrorum officiis. Epularum diem aliquando cùm ille constituisset, ac præfiniisset, barbarum quendam Poetam tardius caeteris eo commeantem illi occurrisse, ac canentem laudes ejus, excellentésque virtutes celebrasse, vicem verò suam doluisse, ac deflevise, quòd serius adventasset: illum cantu delectatum auri sacculum poposcisse, et accurrenti cantori projecisse: quo sublato, poëtam ejus rursum laudes iterantem praedicasse currûs, quo vehebatur, impressa in terram vestigia aurum et beneficia procreare mortalibus. Sed praestat ipsa Athenaei verba apponere.