Ἔτι ὁ Ηοσειδώνιος διηγούγενος κὶ τὀν Λουερνίου του Βιτύιτος πατρὀς πλουτον, του ὑπὸ Ῥωμαίων καθαιρεθέντος, φησὶ, δημαγωγουντα αὐτόν τὀυς ὄχλους ἐν ἅρμάτι φέρεσθαι διὰ τῶν πεδίων, κὶ σπείρειν χρυσὸν, κὶ ἄργυρον τοῖς ἀκολουθόυσαις τῶν Κελτῶν μυριάσι, φράγμα τε ποιεῖν δωδεκασάδιον τετράγωνον, ἐν ᾦ πληρὂυν ληνὸυς πολυτελοῦς πόματος, παρασκενάζειν τε τοσὂυτο βοωμάτων πλῆθος, ὥστε ἐφ᾽ ἡμἑρας πλειονας ἐξεῖναι τοῖς βουλομένοις τῶν παρασκευασζέντων ἀπολαύειν, ἀδιαλείπτως διακονουμένοις. Άφορίσαντος δ' αὐτοῦ προζεσμίαν ποτε τῆς θοινῆς, αφυςερήσαντά τινα τῶν Βαρβἀρων ποιητἠν αφικέσθαι, καἰ συναντήσαντα μετ' ᾠδῆς ὑμνεῖν ἀυτου τἠν ὐπεροχἠν, εαυτὀν δ' ὐποθρήνειν ὅτι ύσέρηκε τὀν δἐ τεφθέντα θυλἀκιον αἰτῆσαι χρυσίου, καἰ ῥίψαι ἀυτῶ παρατρέχοντι, ἀνελόμενον δ' ἐκεῖνον πάλιν ὑμνεῖν, λέγοντα, ΔΙΟΤΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΓΗΣ (ΕΦ ΗΣ ΑΡΜΑΤΗΛΑΤΕΙ) ΧΡΥΣΟΝ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Σ ΦΕΡΕΙ. {61} Haec sunt quae (ut pote cui ad Bibliothecas aditus non patet) de antiquis illis in medium proferre licuit. Ad nostros jam venio in quibus non desunt veri et genuini υψους exempla. Nequaquam suo genere Graecis et Latinis poetis cedunt nostri Bardi, quamvis ad eorum normam carmina non texerunt. Quid enim nobis cum exteris? An eorum modulo et pede nostra poemata metenda sunt? Quid, ut taceam de Arabicis et Brachmanicis, et in Europa boreali Scaldis? quid fiet, inquam, de antiquioribus illis Sacrosanctis poetis? quid fiet de JOBO; DAVIDE, et siqui alii θεοδιδακτοι poetae? Sed haec a proposito nostro aliena sunt. Quum res Britonum, ingruentibus Pictis, Scotis, et Saxonibus, laberentur, dici non potest, quantam libris et veteribus nostrorum monumentis stragem ediderint: adeo ut Bardi et historici verè antiqui, sint admodum rari. E nostris historicis qui Bardorum meminit, primus est GILDAS NENNIUS, qui scripsit, uti ipse narrat, anno 858, et quarto MERVINI regis. Sed is locus in nonnullis exemplaribus deest, et ejus auctor clarissimo VAUGHANO, NENNIO antiquior esse videtur, qui eum “vetustum Saxonicægenealogiae autorem” nominat. Sive verò is fuerit NENNIUS, quod mihi videtur, sive, uti ille mavult, aliquis eo vetustior, omnia quae ibi narrantur quam verissima sunt, quamvis scribentium oscitantia quam fœdissime sint depravata. Nec mendas castigarunt editores GALE et BERTRAM. Quæ ad Bardos sic se habent. “Item TALHAIARN TATANGEN in poemate claruit, et NUEVIN, et TALIESIN, et BLUCHBAR, et _Cian_ qui vocatur _Gweinchgwant_, simul uno tempore in poemate Britannico claruerunt.” Qui locus sic restitui debet. “Item _Talhaiarn Tatangwn_ claruit, et _Aneurin_, et _Taliesin_, et _Llywarch_, et _Cian_ qui vocatur _Gwyngwn_ simul uno tempore in poemate Britannico claruerunt.” Ex iis quos hic nominat _Nennius_ tres tantum extant, nempe _Aneurin_, _Taliesin_, et _Llywarch_ cognomento _Hen_. Meminit tamen _Talhaiarni Taliesinus_ in poemate cui titulus _Angar Cyfyndawd_, i.e. Concordia discors. _Trwy iaith_ TALHAIARN, _Bedydd bi ddydd farn_.