“O arbos pomifera, dulcis et bona, Non parvum fers onus fructuum; Ego tui causa anxius et solicitus sum Ne lignatores arbores ad cædendas veniant, Et effodiant tuam radicem, et semen corrumpant, Ita ut nunquam postea pomum feras: Ego sum ferus, hominibus spectaculum, Me occupat horor, et vestes me non amiciunt. GWENDDOLAU dedit mihi gratis jocularia, Et ipse est hodie non uti olim fuit.” Fuit MERLINUS MORFRYNII filius et _Albania_ oriundus, et alter fuit a MERLINO AMBROSIO qui vixit tempore VORTIGERNI, et eò quod nepotem causu interfecerit in insaniam incidit et in _Caledoniam_ recessit sylvam feri instar, ubi, cum animi compos esset, sortem suam carminibus deploravit. Floruit hoc seculo et LLYWARCH-HEN, i.e. longævus, URIENI _Cumbriæ_ principis consobrinus. Extant ab eo scripta poemata in quibus narrat se a Saxonibus in _Povisiam_ pulsum fuisse, et sibi fuisse viginti quatuor filios auries torquibus insignitos, et omnes patriam defendendo bello occubuisse. Qui plura de hoc viro nobili et Bardo desiderat Cl. LLWYDII Archaeologiam Britannicam consulat p. 259. Vixerunt eodem tempore alii Bardi, sed cum eorum non extent opera, nomina tantum interserere sufficat TRISTFARDD, Bardd URIEN REGED. DYGYNNELW, Bardd OWAIN ap URIEN, AFAN FERDDIG, Bardd CADWALLON ap CADFAN. GOLYDDAN, Bardd CADWALADR FENDIGAID. Sunt in iis qui extant multa quae historico Britannico usui esse possunt: fuere enim Bardi rerum gestarum fidi narratores. Fuit eorum praecipuum munus principum et magnatum laudes, et egregia in bello acta carminibus celebrare, quod et olim de iis observavit LUCANUS. Vos quoque, qui fortes animas belloque peremptas Laudibus in longum vates dimittis aevum, Plurima securi fudistis carmina BARDI. Lib. “Bardi (inquit Lelandus in Assertione ARTURII) soli musicis numeris, et illustri nobilium memoriæ conservandæ studebant, canebant illi ad lyram heroum inclyta facta, profuit hoc studium mirificè cognitioni, tanquam per manus posteritati traditae. Unde quoque contigit ut ARTURII maximi nomen, fama, gloria utcunque conserventur.” Inventus est enim ejus sepulchrum in monasterio _Glastoniensi_ juxta id quod Bardus cecinerat coram HENRICO Secundo, quod satis demonstrat illos historicorum fidorum aequè ac poetarum munus egisse.