LECTORI BENEVOLO S. Toga scholastica nondum deposita, quum systemata varia entomologica, a viris ejus scientiæ cultoribus studiosissimis summa diligentia ædificata, penitus indagâssem, non fuit quin luctuose omnibus in iis, quamvis aliter laude dignissimis, hiatum magni momenti perciperem. Tunc, nescio quo motu superiore impulsus, aut qua captus dulcedine operis, ad eum implendum (Curtius alter) me solemniter devovi. Nec ab isto labore, δαιμονίως imposito, abstinui antequam tractatulum sufficienter inconcinnum lingua vernacula perfeceram. Inde, juveniliter tumefactus, et barathro ineptiæ τῶν βιβλιοπωλῶν (necnon "Publici Legentis") nusquam explorato, me composuisse quod quasi placentas præfervidas (ut sic dicam) homines ingurgitarent credidi. Sed, quum huic et alii bibliopolæ MSS. mea submisissem et nihil solidius responsione valde negativa in Musæum meum retulissem, horror ingens atque misericordia, ob crassitudinem Lambertianam in cerebris homunculorum istius muneris cœlesti quadam ira infixam, me invasere. Extemplo mei solius impensis librum edere decrevi, nihil omnino dubitans quin "Mundus Scientificus" (ut aiunt) crumenam meam ampliter repleret. Nullam, attamen, ex agro illo meo parvulo segetem demessui, præter gaudium vacuum bene de Republica merendi. Iste panis meus pretiosus super aquas literarias fæculentas præfidenter jactus, quasi Harpyiarum quarundam (scilicet bibliopolarum istorum facinorosorum supradictorum) tactu rancidus, intra perpaucos dies mihi domum rediit. Et, quum ipse tali victu ali non tolerarem, primum in mentem venit pistori (typographo nempe) nihilominus solvendum esse. Animum non idcirco demisi, imo æque ac pueri naviculas suas penes se lino retinent (eo ut e recto cursu delapsas ad ripam retrahant), sic ego Argô meam chartaceam fluctibus laborantem a quæsitu velleris aurei, ipse potius tonsus pelleque exutus, mente solida revocavi. Metaphoram ut mutem, _boomarangam_ meam a scopo aberrantem retraxi, dum majore vi, occasione ministrante, adversus Fortunam intorquerem. Ast mihi, talia volventi, et, sicut Saturnus ille παιδοβόρος, liberos intellectus mei depascere fidenti, casus miserandus, nec antea inauditus, supervenit. Nam, ut ferunt Scythas pietatis causa et parsimoniæ, parentes suos mortuos devorâsse, sic filius hic meus primogenitus, Scythis ipsis minus mansuetus, patrem vivum totum et calcitrantem exsorbere enixus est. Nec tamen hac de causa sobolem meam esurientem exheredavi. Sed famem istam pro valido testimonio virilitatis roborisque potius habui, cibumque ad eam satiandam salva paterna mea carne, petii. Et quia bilem illam scaturientem ad æs etiam concoquendum idoneam esse estimabam, unde æs alienum, ut minoris pretii, haberem, circumspexi. Rebus ita se habentibus, ab avunculo meo Johanne Doolittle, Armigero, impetravi ut pecunias necessarias suppeditaret, ne opus esset mihi universitatem relinquendi antequam ad gradum primum in artibus pervenissem. Tunc ego, salvum facere patronum meum munificum maxime