Si loca tuta forent, loca tuta libenter adissem, Set quo non potui corpore, mente feror; Cumque domum volui quandoque redire diebus, Vt me prepediat, occupat hostis iter. 1410 Si progressus eram, caperer ne nocte timebam; Sic michi de nullo tempore tempus erat: Hostis adest dextra, surgit de parteque leua, Vicinoque metu terret vtrumque latus. Ha, quociens furiis visis cessi, que sub vmbris Auris ad extrema semper aperta fuit! Ha, quociens siluis latui vix ausus in antris, Desperans sero quid michi mane daret! Ha, quociens mentem pauor incutit hec michi dicens, ‘Quid fugis? hic paruo tempore viuus eris!’[268] 1420 Ha, quociens fuerat mea mens oblita quid essem, Dum status anterior posteriora tenet! Sepius inque die dum sol clarissimus esset, Nox oculis pauidis venit aborta meis. Sompnia me terrent veros imitancia casus, Et vigilant sensus in mea dampna mei: Sic mea sompniferis liquefiunt pectora curis, Ignibus appositis vt noua cera solet: Aut nisi restituar melioris ymagine sompni, Aspicio patrie tecta relicta mee. 1430 Concaua vallis vbi fuerat nemorosa, per vmbras Vt lepus obliquas sepe viator eram: Purus ab arboribus spectabilis vndique campus Tunc michi pro nullo tempore fidus erat; Silua vetus densa nulla violata securi Fit magis ecclesiis tunc michi tuta domus. Tunc labor insolitus sic me lassauit, vt egros Vix passus potui ferre vel hic vel ibi: Sic fugiendo domos proprias mens horruit antra; Peius vt effugiat, sustinet ipsa malum. 1440 Absque supercilio michi nubis sub tegumento Copula cum foliis prebuit herba thorum. Si potui, volui sub eodem cortice condi, Nulla superficies tunc quia tuta fuit; Perque dies aliquot latitans, omnemque tremescens Ad strepitum, fugi visa pericla cauens. Glande famem pellens mixta quoque frondibus herba Corpus ego texi, nec manus vna mouet: Cura dolor menti fuerat, lacrimeque rigantes In fundo stomachi sunt alimenta quasi. 1450 Tunc cibus herba fuit, tunc latis currere siluis Impetus est, castra tunc quia nulla iuuant: Rore meo lacrimisque meis ieiunia paui, Fert satis ad victum langor in ore meum. Plura dolens timui tunc temporis, et super omne Ira dei magni causa timoris erat: Tristis eram, quia solus, egens solamine, cogor Tunc magis ignotas vt vagus ire vias: Sic loca secretos augent secreta dolores, Vt releuet luctus quisque sodalis abest: 1460 Fert tamen, vt possum mestos depromere vultus,[269] Solus in exilio gaudia magna dolor. Sic lacrime lacrimis, sic luctus luctibus assunt, Dum queror, et non est qui medicamen agat; Pectoribus lacrimeque genis labuntur aborte, Dum fuerat fati spes inimica michi. Fine carent lacrime, nisi cum stupor obstitit illis, Aut similis morti pectora torpor habet: