Tunc pariter lacrimas vocemque introrsus abortas, Extasis exemplo comprimit ipse metus. 1470 Brachia porrexi tendens ad lumina solis, Et, quod lingua nequit promere, signa ferunt; Cumque ferus lacrimas animi siccauerat ardor, Singultus reliquas clamat habere vices. Pallidiora gerens exhorruit equoris instar Multa per interius mens agitata malis; Discolor in facie macies monstrauerat extra,[270] Que magis obtruse mentis ad yma latent: Nam pauor et terror, trepidoque insania vultu, Me magis ignotum constituere michi. 1480 Dum mens egra fuit, dolet accio corporis, in quo Ossa tegit macies, nec iuuat ora cibus: Iam michi subducta facies humana videtur, Pallor et in vultu signa reportat humi; Sanguis abit mentemque color corpusque reliquit,[271] Pulcrior est et eo terra colore meo. Sic magis a longo passum quod corpus habebam, Vix habuit tenuem qua tegat ossa cutem; Sicque diu pauidus pariter cum mente colorem Perdideram, que fui sic nouus alter ego. 1490 Vix fuerat quod ego solida me mente recepi, Dum bona promisit sors michi nulla fidem: Non michi libertas cuiquam secreta loquendi Tunc fuit, immo silens os sua verba tenet. Si michi quem casus socium transduxerat illuc, Miscuimus lacrimas mestus vterque simul: Raro fuit quod ego verbis solabar amicis, Vix quia tunc fidus vnus amicus erat: Illud erat tempus dubium, quo nullus amicum Certum certus habet, sicut habere solet. 1500 Qui prius attulerat verum michi semper amorem, Tunc tamen aduerso tempore cessat amor: Querebam fratres tunc fidos, non tamen ipsos Quos suus optaret non genuisse pater. Memet in insidiis semper locuturus habebam, Verbaque sum spectans pauca locutus humum: Tempora cum blandis absumpsi vanaque verbis, Dum mea sors cuiquam cogerat vlla loqui. Iram multociens frangit responsio mollis, Dulcibus ex verbis tunc fuit ipsa salus; 1510 Sepeque cum volui conatus verba proferre, Torpuerat gelido lingua retenta metu. Non meus vt querat noua sermo quosque fatigat, Obstitit auspiciis lingua retenta malis; Sepe meam mentem volui dixisse, set hosti Prodere me timui, linguaque tardat ibi. Heu! miserum tristis fortuna tenaciter vrget, Nec venit in fatis mollior hora meis. Si genus est mortis male viuere, credo quod illo Tempore vita mea morsque fuere pares. 1520 Sic vbi respexi, nichil est nisi mortis ymago, Quam reputo nullum tollere posse virum: Sepe mori volui ne quicquid tale viderem, Seu quod ab hiis monstris tutus in orbe forem; Velle mori statui, quia scribitur, ‘Omnia soluit[272] Mors et ab instanti liberat ipsa malo.’ ‘Fortune,’ dixi, ‘dolor, vndique parce dolenti, Da michi vel plene viuere siue mori.’ Set michi pro fine spem tantum mortis habebam, Plusque nec ausus eram limen adire domus.