Cap^m. xviii. Ceruleus, rubeus, pingit geminus color arcum, Et furor ethereus vndique spersus adest; Desuper ira tonat, subtus rumpuntur abissi, Et de visceribus terra fluenta vomit; Insolitas pluuias nubes effundit et vndas, Sustinet innumeras vndique nauis eas. 1700 Nescia sicque vagans nauis qua sorte fruatur, Equoris et pluuie sic natat inter aquas; Et mare terribili confundit murmure mentes, Quod timor ex solo terret vbique sono. Tristius et celum tenebris obducitur atris, Vix videt ex oculis iste vel ille manus.[286] De celo veniunt tunc signa minancia mortem, Omnis et expectat quid sibi fata volunt: Desuper impletur flammis vltricibus aer, Et furor ex omni parte perurget aquas: 1710 Ignea tunc sonitus diffundit flamma feroces, Et scintilla quasi fulmina spersa volat. Igniuomus fluuius sic nos torquebat, vt omnis Submisso capite mutus in ore silet: Deficit ars animique cadunt viresque fatescunt, Nec fuit vlterius spes aliqualis eis. En super hoc veniens inmensus belua ponto Eminet, ex cuius naribus vnda tonat: Ipse velut nauis prefixus concita rostro Sulcat aquas, et eum cuncta propinqua timent: 1720 Ipse ferox latum sub pectore possidet equor, Et propriata sibi iura marina petit: Frater erat Cille, furiens magis ipse Caribdi, Et velut os Herebi, que voret ipse petit.[287] Perdidit hiis visis audacior intima cordis Robora, que subito surripit ille pauor; Iamque gubernator, tollens ad sidera palmas, Exposcit votis inmemor artis opem: Vincitur ars vento, neque iam moderator habenis Vtitur, immo vaga per freta nauis arat. 1730 Tunc quasi febricitans os omnes horruit escas, Mensque vomit sensus absque salute suos: Brachia cum palmis, oculos cum menteque tristi In celum tendens, postulat omnis opem: Non tenet hic lacrimas, stupet hic, vocat ille beatos, Proque salute sua numina quisque vocat. Rector cuncta deo commendans talia dixit, ‘Celestis celerem det michi rector opem.’ Rima patet, que viam prebet letalibus vndis, Nec stat qui mortis non reputaret iter. Visa michi Cilla fuit et tunc visa Caribdis, 1740 Deuoret vt nauem spirat vtrumque latus. O quam tunc similis huic naui Londoniarum Turris erat, quod eam seua procella quatit; Turris egens muris, vbi sumpsit petra papiri Formam, quam penetrans sordida musca terit; Turris, vbi porta sibi seras ferre recusat, Quo patitur thalamus ingredientis onus; Turris, vbi patula furiis via restat, et omnis Rusticus ingrediens res rapit atque loca; 1750 Turris, vbi vires succumbunt debilitati, Turris, vbi virtus non iuuat vlla viros; Turris in auxilium spirans, custode remoto, Et sine consilio sola relicta sibi; Turris in obprobrium patricida que sanguine feda, Cuius ineternum fama remorsa volat;