Frigida populeas vt quatit aura comas, Pergere cum volui, tremulus magis ipse iacebam, Et dolor in corde parturientis erat: Sic ego dumque queror, lacrime mea verba sequntur, Deque meis oculis terra recepit aquam. Viderit ista deus qui nunc mea pectora versat; Nescio quid terris mens mea maius agat:[300] 2010 Sic iterum corde nouiter spasmatus ab infra In terram cecidi mortis ad instar ego. Tandem cumque leuans oculos et corpus ab ymo Erexi, vidi post et vtrumque latus, Ecce nichil penitus fuerat, velut vmbra set omnis Turba que nauis abest, solus et ipse fui. Cum me perpendi solum, magis vnde dolebam,[301] Fit contristatus spiritus atque meus, Ipsa michi subito vox celica, quam prius ipse Audieram, verbi more sequentis ait. 2020 ‘Nil tibi tristicia confert; si dampna per orbem Circuiendo mare te timuisse liquet,[302] Immo tibi pocius modo prouideas, quia discors Insula te cepit, pax vbi raro manet. Te minus ergo decet mundanos ferre labores, Munera nam mundus nulla quietis habet: Si tibi guerra foris pateat, tamen interiori Pace, iuuante deo, te pacienter habe. Dum furor incurrit, currenti cede furori, Difficiles aditus impetus omnis habet; 2030 Desine luctari, referant tua carbasa venti, Vtque iubent fluctus sic tibi remus eat. Siue die laxatur humus seu frigida lucent Sidera, prospicias que freta ventus agit: Tempora sicut erunt sic te circumspice, nulla, Sint nisi pre manibus, secula visa cape: Ludit in humanis diuina potencia rebus, Et certam presens vix habet hora fidem. Semper agas timidus, et que tibi leta videntur, Dum loqueris fieri tristia posse putes: 2040 Qui silet est firmus, loquitur qui plura repente, Probra satis fieri postulat ipse sibi. Ocia corpus alunt, corpus quoque pascitur illis, Excessusque tui dampna laboris habent: Gaudet de modico natura, set illud habundans Quod nimis est hominem semper egere facit: Te tamen admoneo, tibi cum dent ocia tempus, Quicquid in hoc sompno visus et auris habent, Scribere festines, nam sompnia sepe futurum Indicium reddunt.’ Vocis et ecce sonus 2050 Amplius hiis dictis non est auditus, et illo Contigit vt gallus tempore more suo Lucis in aurora cantum dedit, vnde remoto Euigilans sompno sic stupefactus eram, Vix ego quod potui cognoscere si fuit extra Corpus quod vidi, seu quod abintus erat. Nunc quia set vigilo viuens terrore remoto, Est mea cum domino spes magis aucta meo. =Hic reddit vigilans gracias deo, qui eum in sompnis a pelago liberauit.=