Non miser est talis, aliquid qui non dare possit; Si dare non possum munera, verba dabo. Attamen in domino credenti nulla facultas Est impossibilis, dum bene sentit opus. Gracia quem Cristi ditat, non indiget ille; Quem deus augmentat possidet immo satis: Grandia de modico sensu quandoque parantur, Paruaque sepe manus predia magna facit: 70 Sepius ingentes lux pellit parua tenebras, Riuulus et dulces sepe ministrat aquas. Constat difficile iustum nichil esse volenti; Vt volo, sic verbum det deus ergo meum. Non tamen ex propriis dicam que verba sequntur, Set velut instructus nuncius illa fero. Lectus vt est variis florum de germine fauus, Lectaque diuerso litore concha venit, Sic michi diuersa tribuerunt hoc opus ora, Et visus varii sunt michi causa libri: 80 Doctorum veterum mea carmina fortificando Pluribus exemplis scripta fuisse reor. Vox clamantis erit nomenque voluminis huius, Quod sibi scripta noui verba doloris habet. =Hic dicit, secundum quod de clamore communi audiuit, qualiter status et ordo mundi precipue in partibus istis in peius multipliciter variantur; et quomodo super hoc vnusquisque fortunam accusat.= =Incipit liber Secundus.= Cap^m i. Incausti specie lacrimas dabo, de quibus ipse Scribam cum calamo de grauitate nouo. Esse virum vanum Salomon dat et omnia vana, Datque nichil firmum preter amare deum. Quotquot nascuntur vox illis prima doloris, Incipit a fletu viuere quisquis homo: Omnes post lauacrum temptacio multa fatigat, Demonis ars, carnis pugna, cupido grauis:[315] Nunc stat et abstat homo, flat et efflat, floret et aret,[316] Nec manet vllus ei firmus in orbe gradus. 10 Incipit ecce mori vir, cum iam fuderit aluo Mater eum, quem post terminat hora breuis: Infantem fletus, puerum scola, luxus adultum, Ambicioque virum vexat auara senem; Sola nec vna dies homini tam leta ministrat, Quin dolor ex aliqua parte nocebit ei. Si tamen esse potest quod felix esset in orbe, Dudum felices nos dedit esse deus: Quicquid summa manus potuit conferre creatis, Contulit hoc nobis prosperitatis opus. 20 Huius erat vite, si que sit, gloria summe, Nobis pre reliquis amplificata magis. Tuncque fuisse deum nobis specialius omni Conuersum plebe clamor vbique fuit: Famaque sic mundi, nobisque beacius omni Tempus erat populo nuper; et ecce modo Turpiter extincta sunt nostra beata vetusta Tempora, nam presens torquet amara dies. Quam cito venerunt sortis melioris honores, Tam cito decasum prosperitatis habent: 30 Nos cito floruimus, set flos erat ille caducus, Flammaque de stipula nostra fit illa breuis; Set labor et cure fortunaque moribus impar, Quod fuit excelsum iam sine lege ruunt. Nostra per inmensas ibant preconia gentes, Que modo mutata sorte pericla ferunt.