Cap^m. iii. O fortuna, tibi quod aperte dicitur audi, Inconstans animi, que nec es hic nec ibi: Es facie bina, quarum deformiter vna Respicit, ex et ea fulminat ira tua; Altera felici vultu candescit, et ipsi Hanc qui conspiciunt, prospera cuncta gerunt. Sic odiosa tua facies et amabilis illa Anxia corda leuat sepeque leta ruit: 100 Ex oculo primo ploras, ridesque secundo, Ac econuerso, te neque noscet homo. Dum geris aspectum duplum variata per orbem, Non te simplicibus constat inire viis. Prosperitate tua stetero si letus in orbe, Dum puto securo stare, repente cado; Et timet incerta cor sepe doloris in vmbra, Cum michi leticia cras venit ecce noua. Omnia suntque tuo tenui pendencia filo, Qui plus credit eis fallitur atque magis; 110 Sique leues oculi sint ictus, sunt leuiora Ordine precipiti pendula fata tua. Munera nulla iuuant vt te possint retinere, Nec domus est certa que stat in orbe tua. Tu grauior saxis, leuior tu quam leuis aura, Asperior spinis, mollior atque rosis: Tu leuior foliis tunc cum sine pondere siccis Mobilibus ventis arida facta volant; Et minus est in te, quam summa pondus arista, Que leuis assiduis solibus vsta riget. 120 Tu modo clara dies, modo nox terrore repleta; Tu modo pacifica, cras petis arma tua: Nunc tua deliciis sors fulget, nunc et amaris Pallet, vt incerta des bona desque mala: Parca que larga manu tu singula premia confers, Ac aufers cui vis, sic tua fata geris. Non Iris tot diuersos in nube colores, Marcius aut varia tempora Mensis habet, Quin magis in mille partes tua tempora scindis, Omnia dissimili tincta colore gerens. 130 Est meretrice tuus amor et fallacior omni, Et velut vnda maris sic venis atque redis: Nemo sciet sero que sit tua mane voluntas, Nam tua mens centri nescit habere locum: Omne genus lustras, nec in vllo firma recumbis, Turbinis et vento te facis esse parem. Non tua conceptam michi firmant oscula pacem, Nam tua principia finis habere negat: Est sine radice tua plantula, nec diuturni Floris habet laudem, namque repente cadit. 140 Quod sibi permaneat tua nil sapiencia confert, Set sunt ambigua singula dona tua: Est tua prosperitas aduersis proxima dampnis, Et tua, si que sit, gloria rite breuis. =Hic tractat vlterius de mutacione fortune secundum quod dicunt: concludit tamen in fine, quod neque sorte aut casu, set ex meritis vel demeritis sunt, ea que hominibus contingunt.=