Cap^m. iiii. Nulla vouere iuuat cicius quam frangere votum, Est nam mendaci laus tribuenda nichil. Fraternalis amor deberet mutuus esse, Inter eos saltem quos pius ordo ligat. 210 Non tamen hoc patitur hodierna dies, set in iram Prouocat invidia quicquid amoris erat: Vt bos campestris, rursum qui ruminat herbas, Detrahit in claustro sic semidemon homo. Si non corrodi vis, tu corrodia nulla Inter eos sumas, est vbi raro fides:[430] Dum tua deposcunt, tunc te reuerenter adorant, Set vix si memores amplius esse volunt. Nil sibi quod dederat confert fundacio prima, Sit nisi quod querant cotidiana lucra. 220 Denegat hoc racio, quod homo possessor vterque Et mendicus erit, ordo nec illud habet: Nunc tamen hos vanos monachos nichil implet in orbe, Est quibus vna fames semper et vna sitis. Hoc de Ieronimo legitur simul et Benedicto, Vt magis exemplis consequeremur eos; Ornamenta sui vendunt altaris, et illa Pauperis in licitos distribuere cibos. Ecclesie bona sunt inopum, que religiosis Quando necesse vident non retinere licet. 230 Si monacho dare vis, sibi possidet omne quod offers, Nil set habet proprium, si quid ab inde petas. Hii sunt vnanimes, hoc est animo quod eodem Quisque suum proprium solus habere cupit. Sic quecumque prius vetus ordo statuta colebat, Mutatis vicibus inficit ordo nouus. Ingenuos raro monachari cernimus, immo Ordine rurales, sunt magis ergo rudes; Quos tamen in sanctos sanctus creat ordo professos, Hii satis ingenui sunt et honore probi: 240 Quid dicam set eis, dignos quos ordo nec ortus Approbat? immo suum tempus inane ferunt. Si Benedictus eos fundauit qui maledicti Sunt, deus a parte non benedicit eis: Quos magis attraxit mundus quam Cristus, aratro Et retro respiciunt, hos mea scripta notant. Cur, queso, cupiat quicquam qui cuncta reliquit? Ad mala cur redeat qui bona facta vouet? Terram contempnas qui celum queris habere; Si mansura petas, hec fugitiua fuge. 250 Numquid habent monachi proprium de iure creati? Nescio de iure, tu tamen acta vide. Si feretri custos, poterit dum carpere nummos, Quid proprium querit, hic michi testis erit; Seu quod in officiis monachus quandoque regendis Propria conseruat, exitus acta probat. Nam cum congeries sibi sit, tunc inde nepotes Ditat, et en claustra sic parat ipse noua; Sepeque quos natos gignit vocat ipse nepotes, Ad laudem Veneris, quam colit ipse pius: 260 Eius enim nati sunt ficto nomine versi, Versaque sic pietas ceca iuuabit eos. Sic viget in claustris elemosina ficta sinistris, Dum monachus genitis dat sua dona suis: Sic floret pietas mundo secreta monilis, Talia dumque dari fingit amore dei. Cum furtum licitum fuerit, tunc dicere possum Quod licet ex dono talia ferre deo;