Cap^m. v. Milicie pars vna petit mulieris amorem, Altera quod mundi laus sonet alta sibi. Miles vbique nouum spirat temptatque fauorem Munere lucrari, fama quod astet ei: Scit tamen inde deus, quo iure cupit venerari, Si dabit hoc mundus seu mulieris amor. Si laudem mundi cupiat, tunc copia Cresi Defluit, vt donis laus sonet alta suis: Tunc aurum, vestes, gemmas et equos quasi grana Seminat, vt laudis crescat in aure seges. 260 Set sibi femineum si miles adoptet amorem, Carius hunc precio tunc luet ipse suo:[466] Quod sibi natura, sibi vel deus attulit omne, Corpus, res, animam, tot dabit inde bona. Cum tamen ipse sui perfecerit acta laboris, Laus et vtraque simul perfida fallat eum, Cum nec fama loquax mundi peruenit ad aures, Nec sibi castus amor reddit amoris opem, Tunc deceptus ait, ‘Heu, quam fortuna sinistrat! Cum labor a longo tempore cassus abit.’ 270 Tardius ipse venit, qui sic sibi plangit inepte, Cum sibi non alius causa sit ipse doli. Fert mundus grauia, fert femina set grauiora; Hic mouet, illa ruit, hic ferit, illa necat. Cum vicisse putet miles sibi vim mulieris, Hec et amore pio cuncta petita fauet, Vincitur ipse magis tunc quando magis superesse Se putat, et mulier victa revincit eum. Aut eciam mundi famam si miles adoptet, Numquid et ipsa breui tempore vana perit. 280 O, cur sic miles mundi sibi querit honores,[467] Cuius honor mundi stat sine laude dei, Vulgi vaniloqui sermones miles honorem Credit, et hos precio mortis habere cupit? Nil tamen ipse cauet dum vincitur a muliere, Quo reus ante deum perdit honoris opem. Quid sibi vult igitur audacia sic animosa Militis in vacuum, que racione caret? Laus canitur frustra, nisi laudis sit deus auctor; Dedecus est et honor qui sonat absque deo. 290 Nescio quid laudis cupit aut sibi miles honoris, Dum deus indignum scit fore laudis eum. =Hic loquitur interim de commendacione mulieris bone, cuius condicionis virtus approbata omnes mundi delicias transcendit: loquitur eciam de muliere mala, cuius cautelis vix sapiens resistit.=