Est vbi plus rectum, diuaricabit iter: Mente tibi loquitur dubia, nam nemo dolose Mentis securis vocibus esse potest; Questio precedit, racionem fallere pergit, De quo non dubitat te dubitare facit: 220 Incutit ipse tibi ficta sic lege timorem, Vertat vt in brutum de racione virum: Ex oculis primum dabis, vt retinere secundum Possis, dum causam lex regit ipsa tuam. Causidici nubes sunt ethera qui tenebrescunt,[508] Lucem quo solis nemo videre potest: Obfuscant etenim legis clarissima iura, Et sua nox tetra vendicat esse diem; Istis inque viris perdit sua lumina splendor, Verum mentitur, fraus negat esse fidem. 230 Lex furit et pietas dormit, sapiencia fallit, Pax grauat, et lites commoda queque ferunt: Et sic lex legis a ledo ledis in isto, Et ius a iurgo, tempore iura legit. Vnio set populi firmo si staret amore, Causidici vanus tunc foret ille status. Est bona lex in se fateor, tamen eius inique Rectores video flectere iura modo. Non licet, vt dicunt, quod conspiracio fiat, Non tamen hoc faciunt quod sua iura docent: 240 Contra causidicum si quid michi lex det agendum, Et peto consilium iuris habere meum, Tunc dicunt alii, nolunt obstare sodali; Sic ledunt, set eos ledere nemo potest. Sic sibi causidicus mundi perquirit honores, Subuertens lingue iura vigore sue: Castiget reliquos lex quos vult, non tamen ipsos, Quos deus aut mundus nescit habere probos. =Hic loquitur qualiter isti causidici et iuris aduocati, in sua gradatim ascendentes facultate, Iudicisque aspirantes officium, iudicialis solii tandem cacumen attingunt; vbi quasi in cathedra pestelencie[509] sedentes, maioris auaricie cecitate percussi, peioris quam antea condicionis existunt.=