Cap^m. xi. Gloria nulla, precor, te, rex, extollat inanis, Tedia nam populis vita superba parit. 790 Musca nocet modica, modicis sis prouidus ergo,[546] Non faciunt tutos regia ceptra suos:[547] Exiguus magnum vicit Dauid ille Goliam, Nam virtus humilis corda superba domat. Cristus amans humiles leuat, et de corde superbos Obruit, ergo pie, rex, tua regna rege. Sit tibi credibilis sermo consultaque verba, Quo, quibus et quando, sicut oportet agi: Vt scriptura fidem tuus addat sermo per aures, Verba minus certi ficta timoris habent. 800 Mocio, rex, in te subito non irruat ire; Causas iusticie set moderanter age: Ira mouens animum tollit sibi vim racionis, Et discreta sue mentis agenda negat. Mors et vita tuis manibus de lege feruntur, Prouidus in causis te decet esse magis: Nulla cupido tuam valeat corrumpere famam, Immo tuis donis gaudeat omnis humus. Seruus auaricie non debet nobilis esse Rex, set erit regis liber vbique status. 810 Larga tuis meritis inopes elemosina curet, Qua poteris regem pacificare deum: Fac bona queque potes modico dum tempore viuis; Multa metes, si nunc semina pauca seris. Da tua non parce, cui des tamen aspice caute; Crede, satis res est ingeniosa dare: Non perit hec probitas que dona rependit honeste, Namque piam laudem res data dantis habet. Sepe iuuat, nec eo minor est substancia ponti, Qui modicam pleno flumine sumit aquam: 820 Sic tua rite iuuet miseros elemosina sumpta, Nec erit argenti sic tua summa minor. Si quis amore dei miseris sua dona ministrat, Munera tempus habent, fama perhennis erit. Scindantur vestes, gemme frangantur et aurum, Porrige pauperibus que dedit ante deus. Est ancilla dei simplex elemosina, mortis Antitodum, venie porta, salutis iter: Disputat aduersus dantis peccata, perorat Auctori, redimit probra, precatur opem. 830 Peccatum mors est anime, mors debita pena Peccato, set in hoc mens pia delet eam. Absit culpa gule tibi, rex, nam regis honestas Omnis mundicie debet honore frui: Illud enim vicium primeuum labe parentem Dampnauit, fragilis quo cadit ipse reus: Hostis in hoc vicio Cristum temptauit, et ipse, Qui rex est verus, respuit illud opus: Ecce Saül pugnare volens ieiunia cunctis Imposuit, donec hostica tela domet. 840 Rex, tibi pigriciem pellas et motibus obsta Carnis, et ad mores arripe fortis iter: Regius vtque status plebem supereminet omnem, Nobilis in gestu sic magis ille foret. O tener annorum, dolus in quo nullus habetur, Simplex nobilitas, perfida tela caue: Etas namque doli non te sinit esse capacem, Non te vultque tuum degenerare genus. Sunt tibi forma, genus, honor, ordo, decus que potestas;[548] Contulit hec ortus libera dona tuus: 850