Cum vero pendente tempore predicatores juxta promissa nichil facerent, minores injuriam personalem non multum ponderantes, sed injuriam communitatis sue conniventibus oculis dissimulare non poterant, et ideo de consilio discretorum miserunt ad predicatores iterum, duo postulantes. Primum est, quod principalis transgressio facta per fratrem Salomonem emendaretur; secundum est, quod fratres pacifici et mansueti ex parte eorum ad tractandum de negocio pacis et amoris mitterentur. Quo petito, habita deliberacione, missi sunt quatuor predicatores ad minores, quorum principalis fuit frater Willelmus de Stargil. Qui, convocatis minoribus, hoc nuncium ex parte fratrum suorum proposuerunt: ‘Ffrater Vincencius, qui insolenter apud vos se habuit in nuncio faciendo, fuit in nostro capitulo a proprio socio fratre Roberto de novo mercato accusatus, a suo superiore correptus, et secundum exigenciam sue religionis punitus.’ Quo dicto, siluit: et cum expectarent minores de principali responsum, sc. de facto fratris Salomonis, nihil est auditum. Et cum peterent responsum sibi dari de principali, responsum istud secundarium non multum ponderantes, respondit frater Willelmus de Stargil predicator pro se et suis sociis, se non esse ad hoc missos. Hec de substancia nuncii. Extra ordinarie autem proposita ista verba fuerunt, dicente fratre Thoma de Docking: ‘Mirum est, quod vos non cessatis nos impugnare in articulo de recepcione peccunie, et hac racione, vos dicitis quod nos recipimus per interpositam personam; nos e contra (?) negamus et dicimus quod non. Mota est ergo lis et controversia inter nos et vos, et ideo oportuit per judicem determinari, quia per nos non potuit. Demigravimus ad judicem non quemcumque sed summum pontificem, et ad illum qui regulam nostram dictavit et mentem beati francisci, eodem papa sibi ipsi testante, novit. Ipse pro nobis sentenciavit. Quid ultra queritis? quid impugnatis?’ Et adjecit idem frater Thomas de Docking, dicens: ‘Occurrit racio idem dictans, talis peccunia a quocumque data seu quocumque titulo pro fratribus apud quemcumque deposita nunquam est nostra; ergo nunquam recepimus eam nec per nos nec per interpositam personam.’