Ad hoc frater Minor: ‘Esto quod racio sit bona, cum illacio sit satis mirabilis. Ex hac racione probatur papam vel mentitum esse vel falsum dixisse; ipse enim dixit, plenius novimus intencionem ipsius sancti. Preterea, ut ad unum sit dicere de testamento suo quod non novimus, non respondemus, sed regulam quam observare promisimus parati sumus defendere. Accedit ad hoc, quod nec fratres nec dominus papa fecerunt contra intencionem beati francisci, quam in condendo regulam habuit, sed contra intencionem petende declaracionis. Nec in hoc pape potuit in aliquo prejudicari in facienda declaracione, maxime cum apud eum resideat plena potestas et auctoritas tocius ecclesie gubernande. Quo etiam in sua declaracione dicente et probante, ut patet inspicienti, hoc non potest nec debet in aliquo fratribus prejudicari.’ Inter hec et alia que proponebantur, ait frater W. de Stargil: ‘Scimus quidem quia regulam et regule declaracionem ab eo qui potuit declarare, habetis et utramque observatis; hoc et nobiscum confitemur. Sed quomodo vos peccuniam non recipiatis, non videmus.’ Ad hoc ffrater Thomas Docking sic respondit: ‘Frater karissime, audeo plane dicere, quod si habitum secularem haberes quem ante habitum tue religionis portabas, facillime veritatem mee professionis tibi persuaderem; et ad spacium vii psalmorum quam nos videmus luce ipse clarius videres.’ Hiis ergo transactis transivimus ad principale, petentes iterum quod ipsi responderent nobis de principali, ipsum accessorium de quo factum est nuncium non ponderantes. Respondit frater W. sicut prius, dicens se non posse nec debere hoc facere, cum non esset ad hoc missus; tamen peticionem nostram libenter fratribus suis nunciaret. Quo facto domum redierunt fratres.