Hic transeo alium diem, in quo missi sunt de minoribus duo ad predicatores, quibus facte fuerunt multe promissiones de correctione facienda, sed in solvendo promissum inventi sunt iterum minus habentes, ut videtur: unde tantum fuit dilacio negocii. Interim pendente tempore et fratribus predicatoribus nichil respondentibus, supervenit prior provincialis predicatorum[1963] Oxoniam. Ffratres Minores pro pace mutua reconsilianda[1964] et servanda miserunt[1965] ad eum, cum humilitate postulantes, excessum corrigi et sibi regulariter satisfieri. Prior vero provincialis, habita deliberacione et facta diligenti inquisicione per fratres suos, sic respondit: ‘Ego claudam os fratris de cetero ne presumat talia dicere contra vos, et ego ipse dicam sicut vos ipsi, cum de illo articulo agitur, dicitis; et ut alii fratres sic dicant, pro viribus inducam. Fratrem vero Salomonem, quem vos esse transgressum (dicitis), aliter punire non possum, quia plane sicut dixit ita et sentit, nec induci potest ad contrarium, quia sua consciencia est quod vos estis receptores peccuniarum ad minus per interpositas personas; unde ego contra leges consciencie non possum. Misissem autem ipsum pro culpa dicenda sua ad vos, sed timui ne ipse plus vos provocasset et fierent novissima pejora prioribus.’ Hic nota quod frater non dixit ex surrepcione, sed ex plena deliberacione. Hec de substancia nuncii. Extra ordinarie autem allocutus priorem predicatorum quidam de minoribus cum mansuetudine predicatoris[1966] et obsecrans, ut ipse partes suas de pace lesa reparanda et reparata jam fovenda vigilanter juxta discrecionem a deo sibi datam interponeret. Adjecit autem dictus frater minor cum mansuetudine dicens: ‘Mirum est quod ita extranee de re nobis manifesta quidam de vestris senciunt, maxime cum peccunia a quocumque legata seu donata nunquam ad dominium nostrum transeat. Et propterea nullo modo dici possumus receptores non per nos nec per interpositas personas.’ Respondit prior provincialis cum mansuetudine dicens: ‘Unum est quod videre non possumus. Cum peccunia in usus vestros quocumque titulo deputata multociens sit apud multos deposita, et cum post deposicionem transeat a dominio conferentis nec cedat in dominium depositarii--hoc, inquam, est quod videre non possumus, quin peccunia illa in vestrum cedat dominium.’