Ad hoc respondit frater minor, quod peccunia, quocumque titulo ad usus fratrum deputata, nunquam in eorum dominium transeat juxta declaracionem domini pape, sed possunt fratres in suis necessitatibus recursum habere ad recipientem, qui auctoritate domini principalis potest fratribus, si vult et non aliter, subvenire; quia jure debiti nullo modo fratribus tenetur, nec nomine depositi aliquid[1967] exigere possunt ab eodem. Auctoritas ergo et dominium peccunie quocumque titulo tradite permanet penes ipsum tradentem, intantum quod nunquam transit nec transire potest in fratrum dominium ullo jure: unde dicit[1968] dominus papa quod principalis potest eam repetere si vult, quamdiu manet inexpensa. Ad hoc prior: ‘Quid si peccunia penes ipsum recipientem est centum annis aut plus remanserit?’ Ad hoc frater Minor: ‘Non plus juris habent fratres nostri in peccunia in fine C annorum aut cujuscumque alterius spacii quam in fine prime diei. Et hoc parati sumus probare, et pro loco et tempore mundo manifestare.’ Ad hoc attonitus prior cum admiracione dixit: ‘Vere si hoc constaret, mundo non sic habundaretis sicut habundatis.’ Respondit frater Minor: ‘Quomodocumque habundancia se habeat, veritatem professionis narro.’ Tunc exclamans quidam predicator, cujus nomen ad presens ex causa retineo, factum eorum ut videtur non approbans, ait: ‘Eya, domine deus, verba que de vobis facimus ex malis que de nobis dicitis occasionem[1969] sumunt.’ Interim dum hec agebantur, fratres minores inter se contulerunt, et habito consilio miserunt ad priorem provincialem gratias agentes de sua oblacione, rogantes quod frater Salomon, ex quo conscienciam suam non deponit nec culpam suam recognoscere proponit, pro mutua pace concilianda et servanda, de loco, ex quo pacem perturbavit, amoveretur. Respondit prior se super hoc velle deliberare. Habita vero deliberacione, sollempnes nuncios de ordine suo mittens, sic respondit: ‘Frater Salomon pro conventu Oxon’ fratribus suis est multum necessarius et utilis sicut bonus et ministerialis, in tantum eciam ut difficile esset mihi invenire alium eis ita utilem et necessarium, et ideo grave esset ipsum amovere. Item pro peccato privato, publica pena non debet adjungi. Hoc autem fieret si frater Salomon de loco suo ad alium locum amoveretur. Unde peticio de dicto fratre amovenda non videtur consona racioni. Nec debetis turbari, quia peticionem vestram in hac parte non fulcio, quia, ut videtur, id quod vobis primo optuli debet sufficere, viz. quod os ejus per obedienciam claudatur, et ne de cetero a(liqua) sinistra contra puritatem regule vestre dicere presumat.’