Post hec de istorum magistrorum consilio, rogaverunt minores magistros, qui ex parte predicatorum venerant, ut iterum plenius veritatem audituri convenirent. Qui cum venissent, et in uno loco cum magistris, qui ex parte minorum venerant, congregati essent, unus minorum sic exorsus est, dicens: ‘Magistri boni, sicut scitis, ex infirmitate condicionis humane orta fuit quedam dissensio, persuadente generis humani inimico, inter predicatores et nos; et[1976] injuria incepit a predicatoribus; petimus nos bis regulariter satisfieri. Oblata fuit quedam satisfactio, sed non sufficiens nec plena, ut videbatur; et cum Minores amplius habere non poterant, pacienter meliora tempora expectabant. Negocium autem id publicare eciam amicis suis nolebant duplici racione; primo quia timebant animos infirmorum scandalizare, secundo quia injuria a predicatoribus incepit et absque correccione a suis superioribus dissimulata fuit, cum esset correccio pluries petita; et ideo non poterant minores, ut videtur, hiis et aliis causis, negocium istud publicare, nisi aliqua[1977] verba dicerent que in predicatorum derogacionem sonarent, unde minus in conspectu secularium commendabiles redderentur. Igitur contra infirmorum scandala et contra predicatorum derogacionem sanctam cautelam adhibentes prudenter tacuerunt et humiliter dissimulaverunt. Modo autem quia predicatores primo amicis suis divulgaverunt, urgente quadam necessitate, eciam minores suis amicis publicare voluerunt.’ Quo dicto, incepit idem frater omnes in communi informare sicut prius specialiter Minorum amicos informabat. Quo facto ceperunt Magistri, qui prius ex parte predicatorum venerant, aliqualiter magis pie quam prius sentire. Facta igitur longa disputacione, de discretorum consilio facta deliberacione, ait frater Minor: ‘Magistri karissimi, nos parati sumus per omnia in hac causa stare arbitrio vestro et provisive discretioni in forma pacis et unitatis, scientes quod nunquam sitivimus nec adhuc sitimus penam fratris, sed tantum correccionem et emendam. Nec multum ponderamus fratris emissionem de suo loco, sed omnis satisfaccio, quantacumque exilis, que precludit viam et occasionem resumendi de cetero consimilia verba contra nos, potest et debet nobis sufficere. Tamen, si placet, duas peticiones vobis facio; primo, ut sic provideatis de forma pacis ut non detur[1978] predicatoribus aut fratri, qui deliquit, occasio iterum delinquendi. Nec hoc dico sine causa, quia si decreveritis ipsum non errasse nec deliquisse, in futuro tempore, nacta aliquali occasione, posset dicere, “sic et sic pro isto tempore dixi, toti universitati constabat, nec[1979] judicabat me in aliquo deliquisse; quare eciam modo similiter non dicerem?” Hec future dissensionis occasio piis cautelis est precludenda. Secundo peto quod vos, ex quo vobis constat secundum jura, prout quidam vestrum[1980] dicunt, quod frater ille est in errore consciencie, Priorem suum provincialem adeatis et persuadeatis ei, quod ipse informet fratrem