“Decem sunt anni elapsi ex quo Sua Sanctitas me creavit Episcopum: tamen postquam me contuli ad Hiberniam nullum ingressum habui ad meum Episcopatum qui occupatus a quodam Pseudo-Episcopo Reginae qui dumtaxat colligit reditus, minime gerens curam animarum, totoque hoc tempore neque ingressum unius diei in Episcopatum, neque obolum ex meis redditibus potui habere neque spero me habiturum nisi post mortem Reginae, aut nisi classis a S. Sanctitate et Majestate Catholica mittatur cum qua eo irem. Itaque hactenus cum Comite Desmoniae caeterisque nobilibus sibi adhaerentibus mansi in Hibernia in castris Catholicorum, me praebens ut decuit praeclarum exemplar omnium virtutum improbos labores et inediam sustinens, praedicando, exhortando, admonendo, severitatem aliquoties cum lenitate adhibendo in corrigendis vitiis, et persuadendo semper quae expediebant saluti hominum progressuique belli contra rabidissimos atque feroces Ecclesiae hostes Anglos. Placuit tandem comiti Desmoniae generali Catholicorum, caeterisque proceribus me mittere huc, fretum auctoritate Ambasciatoris ut cum Sua Sanctitate atque Majestate Catholica agerem de classe vel subsidio mittendo ad Hiberniam quod cum omni diligentia cum Sua Sanctitate litteris egi ut probe novit sua Dominatio Illma.; verbo voce et praesentia egi cum sua Majestate Catholica vixque extorsi naviculam unam cum armis et pecuniis, quae antequam appulerat Hiberniam, repererat comitem Desmoniae interfectum esse in bello, caeterosque suos dilapsos esse adeo ut mentio belli minime habebatur: tunc rursum idem subsidium rediit huc, quod ego integrum restitui ministris suae Majestatis Catholicae. Jam nihilominus solerter ago cum sua Majestate ut dignetur classem vel saltem subsidium mediocre mittere ad Hiberniam cum Domino Mauritio Geraldino consobrino comitis Desmoniae qui his diebus causâ implorandi subsidium tum a S. Sanctitate tum a Rege Catholico evolavit ex Hibernia huc. Vehementer etiam rogo suam Dominationem Illustrissimam ut dignetur agere cum Sua Sanctitate ut hinc subveniatur ac ut S. Sanctitas mox dignetur ea de re agere cum sua Majestate; quia iste est vir strenuus, nobilis et expertissimus in rebus bellicis, qui in bello hoc praeterito comitis Desmoniae nonnullas victorias principales habuit contra Anglos: Sua enim Sanctitas plurimum tenetur Geraldinis qui se suumque statum exposuerunt periculo semper perdendi in servitio Suae Sanctitatis. Caeterum sua Dominatio Illustrissima intelligat me hic Ulissiponae morari prope nova Hiberniae et sollicitando continue cum sua Majestate ut mittat subsidium alicujus momenti vel classem ad Hiberniam....