Itaque ad hujusmodi conatus nolite expavescere; jam enim toties eorum calumniae repulsae sunt, ut nihil nunc agant, quam vetera ut nova proponere, instaurare disjecta, detecta retexere. Probe jam noverat Sanctissimus ille, nec sapientia minus, quam pietatis laude clarissimus Antistes Franciscus Salesius, nonnisi ad ciendas turbas, atque ad imbecilles animos commovendos, agitari haec passim, ac in vulgus jactari. Qua de re luculentissimum ille testimonium edidit epistola 764, tom. 6, edit. Parisien., an. 1758; quam vobis, non perlegendam modo, sed ut providam adhibendae moderationis normam, prae oculis habendam valde consulimus. Eodem exemplo, vos quoque insidias detegite, et populos vestrae solicitudini commissos docete, quae recta sunt, ut a laqueis, quos ante pedes struunt, declinare discant, ne in transversum agantur. Id sane cum vestra pietate dignum, tum etiam a vestra auctoritate profectum, multo magis Fidelium vestrae Pastorali curae concreditorum mentibus insidebit atque ab obtrectatorum calumniis vindicabit. Minime enim vobis pro vestra doctrina ignotum esse arbitramur, quaenam sint Apostolicae Sedis jura, quibusque argumentis propugnare possint. In hac causa illud accuratissime est distinguendum, quae sibi jure optimo vindicet Apostolica Sedes ab iis, quae ad inferendam calumniam a Novatoribus hujus saeculi eidem affiguntur. Nunquam Romana Sedes docuit haeterodoxis fidem non esse servandam, violari quacumque ex causa posse juramentum, Regibus a Catholica communione disjunctis praestitum; Pontifici Romano licere temporalia eorum jura, ac dominia invadere. Horrendum vero, ac detestabile facinus etiam apud nos est, si quis unquam, atque etiam religionis praetextu in Regum ac Principum vitam audeat quidpiam, aut moliatur. Non haec consectaria sunt ejus auctoritatis, qua valeat Romanus Pontifex in extremo religionis discrimine, jurisjurandi vinculum solvere, quam tamen satis vobis compertum est nec inter fidei dogmata recenseri, nec pro haereticis haberi, qui ab ea dissentiunt.