Majori sepeliuntur apparatu & luctu, qui aquis obruti perierunt. Nam eorum cadavera laniantur: carnium pars cum visceribus in ignem projicitur. Id sacrificii quoddam genus est, quo placare coelum contendunt. Iratum enim esse genti non dubitant, cum in undis quispiam extinguitur: ac si quid rite atque ordine peractum in istis funeribus non fuerit, huic piaculo calamitates omnes, quibus postea conflictantur, acceptas ferunt. Indulgent luctui per annum integrum. Primis diebus decem jacent humi, diu noctuque in ventrem proni: nefas tunc vocem ullam, nisi quæ dolorem significet, mittere; aut accedere ad ignem, aut conviviis interesse. Anno reliquo luctus continuatur; at levius. Omittuntur omnia urbanitatis officia, colloquia cum vicinis, congressus amicorum; ac si conjugem amiserint; coelibes, donec annus fluxerit, perstant. Post octavum aut decimum quemque annum Hurones, quæ natio latè patet, omnia cadavera certum in locum ex omnibus pagis deportant, & in foveam prægrandem conjiciunt. Eum diem Mortuorum vocant. Is ubi de procerum sententia constitutus est, eruunt corpora sepulcris; alia jam consumpta, & ossibus vix hærentia; alia putri carne leviter amicta: alia scatentia foedis vermibus, & graviter olentia. Ossa, dissoluta in saccos abdunt: cadavera nondum dissuta componunt in sarcophagis, & supplicantium ritu deferunt in destinatum locum, alto silentio, & composito gradu procedentes, non sine suspiriis, & lamentabili eiulatu. Ne vero memoria nobilium, & arte præsertim bellica insignium, qui prole carent, intercidat, eligunt aliquem ætate ac robore florentem, cui demortui nomen imponunt. Ille militum statim delectum habet, ac bellum capessit, ut præclaro quopiam edito facinore, probet se non tantum nominis, sed etiam virtutis ejus, cui substituitur, heredem esse. Inferioris notæ nomina æterno silentio damnant. Itaque simul ac in pago quispiam è vita cessit, ejus nomen alta voce pronunciatur per omnes casas, ne quis illud temere usurpet. Quod si mortuum tamen appellare necesse fuerit, utuntur verborum circuitione, & præfantur quidpiam, quo mortis ominosa [346] memoria leniatur. Idque si omittatur, accipiunt in gravem contumeliam: neque atrociori maledicto vulnerari filium aut parentem posse putant, quam si huic filius, illi parens, mortuus exprobretur. HOMES AND HOUSEHOLD ECONOMY OF THE CANADIANS; DISEASES; TREATMENT OF THE SICK AND OF THE DEAD.