Sexcenta sunt ejus generis, in quibus longissimè recedunt ab Europæorum institutis: sed ab illorum vitiis propius absunt, eaque vel æquant, vel superant. Gulæ irritamenta, & inimicas bonæ ac sanæ menti potiones, ab Europæis mercatoribus acceperunt, quibus lucri bonus est odor, etiam ex flagitio, & scelerata nundinatione. Tandiu esse pergunt, dum adest quod edant: nihil in crastinum, aut hyemem, reponunt: nec famem valde reformidant, quia se ferre diuturnam posse confidunt. Conviviis ea lex posita consensu moribusque gentis est, ut omnia fercula consumantur. Si quis edit parciùs, & excusat valetudinem, plectitur, aut ejicitur, ut insulsus, quasi qui vivendi artem nesciat. Primaria supellectilis domesticæ pars, olla est, sive ahenum, in quo carnes coquuntur. Opes lebetum numero metiuntur: nec regem Galliæ aliam ob causam initio magni æstimabant; quàm quòd plures habere ollas dicebatur. Quanta sit apud exleges, & omni freno solutos, intemperantiæ impunitas & licentia, præsertim in adolescentibus, promptum est intelligere: nam grandiores natu libidinem certis finibus circumscribunt, cùm æstus cupiditatum deferbuit: nec impune est peccanti feminæ. Religionis apud illos neque lex ulla, neque cura. Nullo stato & certo cultu Numen prosequuntur. Esse tamen aliquod, velut in sublustri nocte, vident. Quod quisque puer aspicit in somnis, cum lucescere ratio incipit, hoc illi deinceps numen est, canis, ursus, avis. Vivendi normam & agendi plerumque ducunt è somniis; ut si quem interficiendum, exempli causa, somniaverint, non conquiescant donec hominem insidiis exceptum necaverint. Piget fabulas referre, quas de mundi opificio comminiscuntur. His implent otiosas & avidas plebis aures harioli, & circulatores nequissimi, impietate quæstuosa. Malorum auctorem genium nescio quem vocant Manitoù, ac vehementissime perhorrescunt. Hostem procul dubio generis humani, qui à nonnullis divinos honores & sacrificia quædam extorquet. Circa naturam animarum non levius delirant. Simulacra fingunt corporea, cibi & potionis egentia. Destinatum animabus versus occidentem solem, pagum credunt, in quem obita morte se recipiant: & ubi epulis, venationi, & choreis indulgeant. Hæc enim apud illos summa.