afferebantur è Gallia; & quod reliquum esse poterat ab venatione subsidium, niuibus obsitũ solum intercipiebat; vt ex parsimonia petendum esset vectigal, quò plures in dies annona sufficeret. Demensum igitur cuiuslibet è familia, in quamque hebdomadam, ad denas panis vncias, lardi selibram, pisi aut fabæ ternas scutellas, & prunorum vnam denique redierat. Atque tametsi familia vniuersa eo commeatu, quem nostrum è Gallia importaueramus, vitam tolerabat, nihil nobis liberaliùs, quàm cuiuis de calonibus eo tempore indultum est, neque vt indulgeretur, optauimus, quamquam nebulo quidam, scripto in Gallia edito, non est veritus multa secus per summam impudentiam & calumniam disseminare. Ad nonum calendas Februarias, anni [581] sexcentesimi duodecimi, tenuerunt cibariorum angustiæ, quem ad diem in Portum Regium inuecta est nauis cum mediocri admodum annona, Dominæ Guercheuillææ sumtibus emta, & transmissa. Mille aureos nummos, ex pacto societatis cum Robinio & Patribus Canadiensibus initæ, contributos hæc pia matrona numerauerat Roberto du Thet, fratri nostro coemendis transmittendisque Porturegiensi contubernio cibariis; sed eorum quadringentis fratrem nostrum, non satis cautum depositi custodem, Potrincourtius oblata suæ syngraphæ cautione, confestim emunxit; sicque res tota rediit ad sexcentos, vnde annona nobis exigua conflaretur. Sed neque tot aureorum cibaria in nauem illata sunt, nam Potrincourtij naualis administer partem coemti frumenti auertit in Gallia, & eorum quæ aduecta erant, Porturegiensi Societati quantum collibuit, nec amplius, reddidit. Noster Gilbertus du Thet, cuius in oculis horum pleraque commissa erant, posteà quam vidit, ab eo qui annonæ transuehendæ præfuerat, nullas acceptorum rationes referri, assumto Patre Biardo, apud Biencourtium egit modestè, vti ab eo, qui mandato parentis eius, pro magistro in naui gesserat, acceptorum ratio reposceretur: interesse siquidem nauticorum omnium sociorum, vt constaret, quantũ à singulis expensum acceptũque esset. Biencourtius quidem & tum, & deinde sæpius est professus, nihil moderatiùs, nihil æquiùs postulari à quoquam potuisse: nihilo tamen minùs, quasi à nostro atrociter insimularetur Simon Imbertus, cuius fides in [582] eo negotio desiderabatur; ita illius postulata isti de pinxit, vt eum nobis infensissimum faceret. Imbertus ergo vt Biencourtium sibi conciliatum à nobis abalienaret, seque referendæ rationis necessitate absolueret, malignè interpretatus consilium Dominæ Guercheuillææ, quæ paciscendæ societatis cum Robinio ansam captauerat, vt Missionis nostræ rebus tantò certiùs caueret; fraudulenter cauillatus est, per causam eius societatis intendi machinã, qua Biencourtiorum nomẽ Porturegiensi arce, atque vniuersa Noua Francia detruderetur. Ex hac calumnia illæ Biencourtij simultates exstiterunt, quibus factum est, vt nostrorum opera Nouo-francis populis, quin & ipsis quoque Gallis nihilo ferè quam isti minùs egentibus institutione, deinceps esset inutilis. Calumniatoris