Hic quoque iterum nobis periculum. Volebant ire Angli, ut ante dictum est, ad habitationem Sanctæ Crucis, etsi in ea nulli tunc habitatores essent. Sed erat sal ibi relictum. Nemo præter me viam sciebat; atque ibi me aliquando fuisse Angli norant. Rogant igitur ut eos deducam. Ego qua possum tergiversari et evadere; sed [11] nihil proficio. Vident aperte me nolle. Hic nimirum incenditur capitaneus, et eram jam periculo propior; cum subito sine me ipsi locum reperiunt, diripiunt et incendunt. Quin etiam per eam occasionem sylvaticum quemdam comprehenderunt, cujus ductu ad Portum regalem perducti sunt. Quæ me res periculo majore cum exemerit, aliunde tamen induxit in majus. Namque direpto et incenso Portu regali (quem nescio quo casu destitutum a suis repererunt) ecce nescio quis Gallus ex ipsis qui portum [12] illum regalem deseruerant, accusationem mittit adversum me; Me videlicet germanum ac naturalem Hispanum esse atque adeo ob scelera quædam in Gallia commissa, eo redire non audere. Hic capitaneus jam infensus, nimirum dato iracundiæ colore, proponit suis ecquid sentiant. Æquumne videatur me in littus ejicere ibique deserere? Valuit plurium opinio satius esse reducere me in Virginiam, atque ibi me infelici arbori, quam evaseram ex æquo et legibus, redonare. [13] Sic tunc evasi; sicque paulo post ad iter in Virginiam regressi sumus. Sed ecce biduo post tam sæva tempestas accidit, ut distractis navibus alii quid aliis acciderit nesciamus. Nostræ navis capitaneus postquam per tres ipse hebdomadas tempestatem sustinuit, jamque sibi plurima sed aquam maxime deesse vidit, nec esse spem Virginiæ diu repetendæ; consilium cepit refugiendi ad insulas portugalensium quas terceras appellant. Hoc capto consilio ego qui parato suspendio exemptus videbar rursum incido in majus discrimen ac vere majus, quandoquidem socios hic habebam discriminis. Angli sedecim cum ad insulas [14] illas appropinquarent cogitare cæperunt actum esse de se si nos sacerdotes et jesuitæ appareremus. Illico etenim a catholicis Lusitaniæ viris nos in libertatem vindicaremur. Ipsi contra veluti piratæ ac vexatores ecclesiasticorum poenas darent. Angebat eos hæc cura. Sed quid agerent? Nos ne darent in præceps? An occulere nos sufficeret? In hoc æstu et dubitatione vocat me capitaneus, remque proponit. Dico ei, mihi gravius malum non esse mortem quam esse aliis occasionem [15] mali. Si placeat ei nos occulere polliceor ei me latebras bona fide adjuturum. Quid immisit Deus in ejus mentem ut mihi crederet? Nescio certe; hoc scio quod si prævidisset pericula in quæ post incidit, non credidisset. Ergo occuluit nos in fundo navis: tribus hebdomadis solem non vidimus; sed ei tot difficultates in portu insulæ Faal inciderunt et toties visitata fuit trium hebdomadarum tempore navis, ut mirum sit quomodo non simus deprehensi. Sed hoc quoque providit Deus ad majorem laudam [_sc._ laudem] Societatis: manifeste namque Angli [16] ipsi viderunt