Non enim est prætermittendum de quodam Dano generoso ætate juvenili florente, qui tempore regis Edelfridi casualiter Angliam adiit, qui a propria patria expulsus per quendam ducem falsissimum, cui pater ejus illum commiserat ipso moriente et ducem rogavit ut puerum nutriret usque dum posset Denemarchiæ regnum viriliter gubernare. Dux vero malitiam machinans juvenem hæredem rectum, Hauelok nomine, voluit occidisse. Puer vero comperiens aufugit per latibula usque dum quidam Anglicus et mercator in illis partibus adventaret; nomen autem mercatoris Grym vocitabatur. Hauelok autem, Grym rogans ut ipsum in Angliam transvectaret, ipse autem annuens, puerum secum conduxit et cum eo per aliquot tempus apud Grymesby morabatur. Tandem ipsum ad curiam regis Edelfridi conduxit et ibi in coquina regis moratus est. Rex autem Edelfridus quamdam habuit sororem nomine Orwen et illam maritavit regi Athelberto, quod conjugium inter duos reges vinculum amoris catenavit. Rex autem Athelbert terram citra Trentam cum regio diademate occupavit, cum terra de Northfolk’ et de Southfolk’ et eis adjacentibus. Rex vero Edelfrid comitatum Lincolniæ et Lyndeseye et eis spectantibus. Ante maritagium puellæ Orwen illi duo reges semper debellabant, post matrimonium factum nulla fuit divisio, nec in familia inter eos nec in dominio. Rex vero Ethelbert de uxore sua quamdam filiam genuit, nomine Argentile, pulcherrimam valde. Athelberto obiente, vel ante mortem ejus, regem rogavit Edelfridum ut filiam suam homini fortissimo ac validiori totius sui regni in conjugium copularet, nihil doli vel mali machinans. Rex autem Adelfrid omnem malitiam ingeminans de conjugio puellæ malitiose disponens, cogitans se habere unum lixam in coquina sua qui omnes homines regni sui in vigore et fortitudine superabat, et juxta votum patris puellæ ad illum hominem fortissimum illam generosam juvenculam toro maritali copulavit, ob cupiditatem regni puellæ ipsam ita enormiter maritabat. Hauelok in patria Danemarchiæ et Argentile in Britannia æquali sorte ad custodiendum deputati sunt, totum tamen nutu Divino cedebat eis in honorem. Nam Hauelok post paucos annos regnum Britanniæ adoptus est, et a Saxonibus tandem occisus et apud le Stonhenge est sepultus. Pater ejus Kirkeban vocabatur. This agrees closely with the accounts given above (§ 12 and § 13). The chief point to be noticed is that this account identifies Edelfrid with the Æthelfrith son of Æthelric who was king of the Northumbrians from A.D. 593 to 617, according to the computation of the A.S. Chronicle, and who was succeeded by Eadwine son of Ælle, who drove out the æthelings or sons of Æthelfrith. It may be remarked further, that the same Æthelfrith is called Æluric by Laȝamon, who gives him a very bad character; see Laȝamon, ed. Madden, vol. iii. p. 195.