Nam ut gratulari sibi æquum est auctorem, cujus operi contigit, patriæ terræ ac linguæ fines transgredi, ita sollicitudo eundem subeat necesse est, ne, qui domi placuit liber, foris displiceat, aut cujus inter populares vel adversariorum numero creverat auctoritas, apud exteros neglectus in obscuro maneat. Solum enim cœlumque vix minore libri quam plantæ periculo mutant. Et facilius quidem transtuleris opera in illis rebus versantia, de quibus inter diversas gentes communis quidam aut certe parum discrepans sensus obtinet: ut, quæ poetæ aut disciplinarum quas exactas dicunt periti proferunt, inter politiores hujus seculi nationes fere solent esse communia. Neque tamen vel hoc in librorum genere plane æquum Germano cum Britannis aut Gallis certamen. Peregrina enim cum facilius nostra quam illorum et lingua et indoles recipiat, longe frequentius poetæ quoque illorum in nostram quam nostri in illorum linguas transferuntur. At Germanicum opus in theologiæ et philosophiæ quasi confinio versans, si trajicere in Britanniam parat, ne illa quidem inter utramque gentem sensus et studiorum communione adjuvatur. Tam diversa enim utrimque via istæ disciplinæ processerunt, ut in theologia impii, in philosophia superstitiosi Britannis Germani iidem videamur. Cum iis, qui in Britannia ausi sunt, historias, Judæorum et Christianorum religione sacratas, examini ut ajunt critico subjicere, nihil agendum esset, nisi ut Lockii sui atque Humii principia philosophica, sicut ad reliquas omnes historias, ita ad illas etiam, quas legibus istis hucusque superstitio subtraxerat, adhiberent: in Germania ad hoc monstri res degeneraverat, ut superstitioni a theologorum potissima parte derelictæ philosophia succurreret, critico ergo non simplex sanæ philosophiæ contra theologorum superstitionem, sed duplex et contra philosophorum ex sanioribus principiis deductas ineptas conclusiones, et contra theologorum propter philosophica ista auxilia ornamentaque inflatam atque induratam superstitionem, certamen ineundum esset. Ex hoc rei statu proprie Germanico natum opus meum, nominibus insuper atque opinionibus theologorum ac philosophorum nostratium refertum, nec scholarum etiam vocabula, quibus nostræ tantum aures assuevere, satis evitans, a Britannorum usu ingenioque non posse non abhorrere, tam probe scio, ut de translato in eorum linguam, licet interpretatio, quantum quidem ejus inspicere potuerim, et accurata et perspicua sit et librum, quantum in ipsa est, popularibus commendet, num gaudendum mihi magnopere sit, mehercule nesciam.