Accedit, quod a primo libri mei ortu duo lustra, et a recentissima etiam editione unum jam lustrum intercessit. Ut tum, quum opus inchoabam, via incedebam, quam pauci ingressi, totam emensus nemo erat, ita per primum illud lustrum nullæ fere nisi adversariorum voces audiebantur, principia mea negantium et historiam in Evangeliis vel meram, vel levissima tantum erroris rumorisve adspersione tinctam contineri affirmantium, cum quibus non modo non disputandum, sed a quibus ne discendum quidem quidquam erat, quod ad rem et ad librum vere emendandum pertineret. Proximo demum lustro viri vestigia mea non refugientes neque evitantes, sed persequentes, ubi ego substiteram longius progressi, rem revera juverunt atque promoverunt. Narrationes in Evangeliis traditas, quas rerum vere gestarum esse persuadere mihi non potueram, mythorum in modum, qui inter antiquas gentes inveniuntur, aut in ore populi a minutis initiis coaluisse et eundo crevisse, aut a singulis, sed qui vere ita evenisse superstitiose in animum induxerant, fictas esse existimaveram. Quod ut sufficit explicandis plerisque eorum, quæ dubitationem moventia tribus prioribus Evangeliis continentur: ita quarti Evangelii auctorem ad tuendas et illustrandas sententias suas haud raro meras fabulas scientem confinxisse, a Baurio, theologo Tubingensi doctissimo, nuper ita demonstratum est, ut critici me judicii rigori religiosius quam verius temperasse intelligam. Dumque prima a Christo secula accuratius perscrutantur, partes partiumque certamina, quibus nova ecclesia commovebatur, in apricum proferunt, narrationum haud paucarum, quas fabulas esse ego bene quidem perspexeram, sed unde ortæ essent demonstrare non valueram, veram in illis primæ ecclesiæ motibus originem detegere theologis Tubingensibus contigit. Imperfectum igitur opus meum, ut solent rerum initia, non ob hoc tamen, quod sententiæ deest, timerem, ne a Britannis sperneretur, nisi formæ etiam illud quod supra dixi peregrinum atque inusitatum accederet. Qui si suum Hennellium non audiverunt, de iisdem rebus cum Britannis Britannice agentem, quomodo audient, si quis Germanus surget, cujus liber cum sua lingua non potuerit cogitandi quoque disputandique morem prorsus Germanicum exuere? Sed absit omen verbis meis, atque ut pridem in Germania, ita mox in Britannia jaceat liber hic εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον ὂπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί. STRAUSS. Scribebam Heilbronnæ. Med. mens. April a. 1846. PREFACE TO THE FIRST GERMAN EDITION.